Skip to content

Shanghai

8 november

Vanmorgen werden er tranen geplengd, door de Chinese ouders, de Chinese leerlingen en door onze eigen leerlingen. En dan weet je dat het goed is, dat we in de afgelopen week ervaringen hebben opgedaan die de leerlingen nog jaren kunnen koesteren, dat geldt natuurlijk ook voor onszelf. We gaan deze groep leerlingen dan ook gebruiken om een nieuwe groep leerlingen te werven, dat moet zeker lukken, ze zijn nog helemaal vol van wat ze allemaal hebben meegemaakt.

Eigenlijk zouden we, op speciaal verzoek van de Chinezen, de volgende uitwisseling pas in oktober volgend jaar hebben, dat kwam de Chinezen beter uit. Flexibel als we waren, gingen we daar natuurlijk in mee. Maar ja, plannen kunnen hier nog wel eens wijzigen, in maart komt er dus toch een groep Chinezen eerst naar Nederland.

In shanghai was het prachtig, we konden even shoppen, we hebben de Pearl Tower bezocht en een rondvaart gemaakt in de avond, de skyline was werkelijk prachtig. Als ik niet zo moe zou zijn, had ik nog prachtige verhalen kunnen vertellen over de gids, die de eerste regel van het handboek van de gidselaarij maar niet onder de knie kreeg, namelijk: ”Kijk af en toe eens om of iedereen er nog is”. Of over het feit dat ik wel 5 keer naar beneden moest om 17 boardingpasses te printen maar helaas, over 6 uur moet ik al weer op.

Het was weer een prachtige reis en donderdag sta ik het eerst uur weer gewoon voor de klas.De foto's van 8 november vind je hier.

De laatste dag in Huai’an

7 november

De dag startte met het tellen van de kinderen, nadat ook Quincy was aangeschoven, was het stel compleet. Slechts 1 was er licht beschadigd, Mischa was door zijn enkel gegaan, maar niets ernstigs. Hij had nog wel moeite gehad om niet afgevoerd te worden naar het ziekenhuis.

Iedereen had het geloof ik wel naar zijn zin gehad, ze zien er allemaal wel wat afgepeigerd uit, ook beginnen er hier en daar wat tekenen van heimwee naar boven te komen maar dat zal morgen wel over zijn, dan gaan we naar Shanghai. Redelijk wat kinderen hebben gisteren heel veel chrysanten gezien, gedeelde smart. Kaleigh was blij met haar theepotje, op de markt aangeschaft, wel afgedongen natuurlijk, als je er twee aanschafte, was het goedkoper. Raad eens wat Quincy krijgt als zij morgen jarig is.

We hebben ook echt geprobeerd om er achter te komen wat ze allemaal hadden gedaan maar op de vraag hoe ze het gehad hadden, was het antwoord steevast: ”Leuk!” of soms ook, “wel leuk”. Aan hun gezichten was af te lezen dat ze het wel meer dan leuk hadden gevonden maar dat ze het gewoon gedoe vinden om die docenten bij te praten. Amoa vroeg in ieder geval of het nou echt niet mogelijk was nog een weekje extra te blijven.

Met z’n allen kregen we een lesje Chinese lettertekens, best leuk maar heel moeilijk. Als je de makkelijke tekens samenvoegt om nieuwe woorden te maken, verdwijnen er streken en lijkt het in niets op de twee afzonderlijke tekens. ’s Middags mochten we de karakters ook nog met grote penselen ‘schrijven’. Ik had het idee dat de leerlingen allemaal wel hun best deden maar niet iedereen was even talentvol zullen we maar zeggen. Hetzelfde kon gezegd worden over de docenten trouwens.
Na deze les gingen de docenten maar weer eens naar een school, een basisschool dit keer. Tot onze verbazing spraken de kinderen zeer verstaanbaar Engels, vaak is het Engels qua woordenschat nog wel oké maar is het slecht verstaanbaar omdat de uitspraak niet in orde is, denk maar aan de ‘dog‘ van Amoa.

De leerlingen gingen tijdens ons bezoek voetballen tegen de Chinezen, zonder mij hebben ze helaas verloren. “De meiden stonden maar een beetje te staan”, klonk het verwijtend.

’s Middags was de ‘farewell party’, het is niet te geloven wat er dan allemaal uit de kast wordt gehaald, complete orkesten en dansgroepen. Ik vrees dat wij op de Ring dat nooit kunnen evenaren. We houden ons maar voor dat zij uit 4000 leerlingen kunnen putten en wij alleen uit De Ring. Na afloop werden we met zijn allen het podium opgevraagd en kregen we een mooi fotoboek. Ik was ook erg blij met mijn luxe geschenkverpakking chrysantenthee.
Snel pakken nu want morgenochtend gaat de wekker om 6 uur voor het vertrek naar Shanghai. In de leerlingenapp maken ze zich zorgen over het gewicht van de koffers en het formaat van een enorme Pikachu. 1 van de koffers woog 37 kg. Gelukkig bleek dat in lbs dus het was de helft minder.

Wijn en Chrysanten, véél Chrysanten!

6 november

“Ik weet niet wat jullie komen doen maar welkom”, was het eerste dat onze tolk tegen ons zei toen we bij de winefactory aankwamen. Kijk, dat is nog eens een binnenkomer. Maar ze bedoelde het geloof ik verder wel goed. Het was iemand die redelijk goed Engels sprak en aan 1 vraag genoeg had om de hele tour te vullen.

Persoonlijk ken ik maar twee soorten wijn: vieze en héle vieze, vandaag heb ik er toch nog maar een categorie bij verzonnen maar daarover later meer.
Eenmaal door de poort stapten we uit, een zeer penetrante geur vulde onze neusgaten, ik ben geen kenner maar dit rook niet naar wijn! We stonden op een zeer groot plein met een centraal ding, ik denk dat het nog het meest op een 5 meter hoge bronzen krantenbak leek. Onze tourguide, met portable geluidsinstallatie zodat ze over het gezelschap van drie kon uitkomen, vertelde wat in het Chinees, dat werd weer vertaald door de tolk die er veel meer woorden aan besteedde en er volgens ons er van alles bij verzon. Zoals gewoonlijk ging het over inspiratie en zo, dat het een ‘symbol for inspiration, coöperation and so on was’. Daarna werden we in een busje geladen en reden we naar de productiehal.

De stank was zo nodig nog erger en er werd uitgelegd dat er allemaal ‘rice, sticky rice en weed, reed of beet’, ze wist het eigenlijk ook niet zo, lag te fermenteren. Een van de werknemers tapte wat helder vocht af uit een grote ketel en wij mochten ook wat proeven. Nog niet gewaarschuwd door de ex-rector die eerst een nipje nam, nam ik een ferme slok, zo van, wat kan mij het schelen. Het goedje brandde in mijn keel, geen wonder, ik had net met 72% alcohol een flink gat in mijn slokdarm geslagen.
Chinese wijn is dus geen wijn maar meer een soort likeur, vandaar de derde categorie.

Hierna naar de opslagruimtes waar miljoenen liters van het vocht nog veel lekkerder(!) aan het worden waren. We kregen weer een klein glaasje, dit zou véél zachter zijn. Wat mij betreft is 68% alcohol nog steeds bruikbaar als afbijtmiddel. We kregen ook nog een rondleiding door een expositie-ruimte die nog verre van af was maar al wel gedeeltelijk ingericht met allerhande gezellige bruiloftsdingen. Want, zo was de redenatie, door de ricewine werd iedereen losser, daar komen bruiloften van en dan wilde het bedrijf er yuans aan verdienen. Maar ik kan het natuurlijk altijd verkeerd begrepen hebben…..

Toch kwam de wijn nog wel van pas, we aten in de kantine van het bedrijf, het was zo’n maaltijd waarvan je dan eigenlijk niet weet of het eten wel dood is. Een flinke slok doodt dan al het leven.

Gelukkig was er ook een middagprogramma. We reden in krap anderhalf uur naar het ‘White horse forest park lake’. Nou spreken de woorden forest en park elkaar wel een beetje tegen maar we waren toch benieuwd, vooral naar het White horse gedeelte.
Bij aankomst bleek de rest van Huai’an hetzelfde idee te hebben. Parkeren werd even moeilijk maar uiteindelijk vonden we een plaatsje in de berm. We zagen metershoge witte paarden van beton, hoe groter hoe beter denken ze hier.
Bij het wachten op de kaartjes stonden we al weer tig keer op de foto, ik deed mijn zonnebril maar op, je kunt je verschuilen en het staat cool, wat wil je nog meer. In het park dat écht geen forest was, werd nog hard gewerkt aan de aanplant, diverse vrouwen ploeterden op hun hurken om de jonge aanplant een plaatsje te geven. Plaggen gras lagen schots en scheef om bultjes aarde heen gevouwen. Ook waren er chrysanten, véél chrysanten, ja, dus echt heel veel chrysanten. In de grote kas stonden inderdaad ook nog veel meer chrysanten, het enige verschil was dat er nu allerlei Chinezen tussen de chrysanten zaten die, olijk als dat was, of leek, door families op de foto gezet worden. Tenzij ze ons natuurlijk eerder zagen, dan gingen wij met voorrang op de foto.

Ineens werd het me duidelijk, ik was in een soort intratuin-hel beland met alleen maar chrysanten! Had ik al gezegd dat het echt heel veel chrysanten waren? O ja, en toen we de kas uitkwamen allemaal plastic beelden van smurfen en een enorme transformer, maar dat was logisch……

In Huai’an gingen we iets speciaals eten, Hot Pot. Je krijgt dan een pot kokend water voor je en daar kook je dan vlees in en Tofu, veel Tofu, niet zo veel als de chrysanten maar toch best veel Tofu en daar houd ik eigenlijk niet zo van, van Tofu. En het gekke is, als ze dan vragen of je Tofu wilt hebben, wil je nee zeggen maar na een soort kortsluiting in je hersenen blijk je dan toch ja gezegd te hebben en ligt er veel Tofu in je Hot Pot te borrelen. Vanmiddag had ik dat ook al met de krab en de Puffer Fish.
Over eten gesproken, van de leerlingen horen we niet veel maar Amoa dacht dat ze hond gegeten had, ze was helemaal van streek. Gelukkig bleek het niet zo te zijn, in China ligt de uitspraak van ‘dog’ en ‘duck’ erg dicht bij elkaar.

Bij de Starbucks hadden we dan wel weer een prettig momentje, we hoefden niets te bestellen, ze wisten al direct wat we nodig hadden, 3 maal cappuccino met een ‘extra shot’.

Slenteren door Huai’an

5 november

Vandaag hebben de docenten een dagje voor zichzelf, lekker laat op, een beetje door de straten van de stad slenteren, niets moet. De kinderen zijn in veilige handen, hoewel….
Op onze slentertocht komen we op een soort markt uit, veel etenswaren, de voormalige toestand van de darmen van de ex-rector nog indachtig, wagen we ons daar niet aan. Ook veel hondjes en katten in veel te kleine kooien, heel zielig. We weten eigenlijk niet of we nu voor de dierenwinkel staan of de slager, we lopen maar snel door.

Ook een markt waar die drie witte buitenlanders makkelijk afgezet kunnen worden. Mrs. V koopt twee bellenblaaszwaardjes voor de kleinkinderen, de verkoopster is behulpzaam met het aanwijzen van het biljet in de portemonnee, 20 yuan. De Chinese mannen om haar heen beginnen te lachen. Later weten we waarom, we zien ze liggen voor 2 yuan per stuk…..

Beklaagde ik me twee jaar geleden nog dat we geen opzien baarden, nu worden we nagewezen, gefotografeerd en schaamteloos aangestaard. Het ergst van al was een klein jongetje dat bijna begon te huilen en wegkroop achter zijn moeder toen hij ons zag, nou ja, ik stond een beetje verderop anders was het vast meegevallen.

Tussen de middag even terug in het hotel en dus weer de beschikking over WiFi. Alarmerend bericht van Patrick en Amoa, ze waren met meerdere families en auto’s naar een meer. Even niet opletten en alle auto’s waren verdwenen zonder beide Nederlanders. Daar stonden ze dan. Op mijn vraag of ze dan maar onder de brug gingen slapen, kreeg ik geen antwoord. Aangezien Patrick afsloot met een smiley, gingen we er maar van uit dat het goed zo komen.

Gelukkig was het geval, ze waren spoedig verenigd met het Chinese gezin. Met de vermissing van Patrick, zijn reactie van gisteren nog vers in het geheugen, hadden we kunnen leven maar bij Amoa trekken we toch de grens. Hoe zou het eigenlijk met de Beijing-gangers zijn, al een tijdje niets van gehoord……..

Bordjes in het park
In het park stonden weer veel bordje in het ‘Chinglish’, zo zagen we bordjes die ons wezen naar de ‘emergency toilets’, alleen te gebruiken als je écht heel nodig moet waarschijnlijk. Of ‘emergency garbage storage’, voor dwangmatige afvalweggooiers. En ook een area voor ‘makeshift tents only’, niet voor echte tenten maar waarschijnlijk alleen als je wat in elkaar flanst van tafelkleden.

Morgen worden we weer door onze Chinese collega’s meegenomen, dan weten we weer wat eten, we denken dat we net gefrituurde eendenpoten in beslag hebben gegeten.

“Waarom gaan jullie eigenlijk mee?”

4 november

“Waarom gaan jullie eigenlijk mee?”, vroeg Patrick. Het was geen vraag naar waarom nu juist jullie en niet een stel andere docenten, nee hij bedoelde meer zoiets als, wat is nou exact jullie bijdrage aan deze reis want wij zien jullie toegevoegde waarde niet zo erg.
Kijk, dat hakt er dan even lekker in als dit het eerste is dat hij zegt nadat je hem een prettige verjaardag hebt gewenst. Aan de andere kant snap ik het ook wel weer, even daarvoor had hij gevraagd waar we naar toe gingen en hoe lang die reis dan wel niet ging duren. We wisten wel dat we naar een school gingen maar hoe lang het zou duren wisten we niet en 100% zeker dat de leerlingen mee gingen, waren we ook al niet. Sommige dingen raken nog wel eens ‘lost in translation’ en als we dan drie keer hebben gevraagd wat we gaan doen, hebben we daarna meestal zoiets van, we zien wel waar ze ons mee naar toe nemen, tot nu toe was het steeds een mooie ervaring. Nou ja, uiteindelijk was het niet ver rijden en de leerlingen gingen gewoon mee en het werd een prettige dag. O ja, Patrick, als je dit leest, we nemen je niets kwalijk hoor maar ik zou maar goed op je paspoort letten, als je het kwijt bent, moeten we je helaas achter laten.

Om te beginnen kregen we een interessante rondleiding door een foodfactory, ze maken vooral snacks. Nadat we het hele productieproces hadden gadegeslagen, kregen we een PowerPointpresentatie in het Chinees, het allerbelangrijkste was natuurlijk dat we ook mochten proeven. Na het obligate fotomoment, was het slechts een korte rit naar de school.
Deze school staat bekend om zijn hockey-talenten, het meisjes-team van onder de 15 jaar was zelfs wereldkampioen geworden. Bij aankomst werden we werkelijk allervriendelijkst ontvangen, tijdens de lunch stond er zelfs taart voor Patrick klaar! (Nee, ook dat wisten we niet van tevoren!)

Bij het hockeyveld aangekomen, werden we uitgenodigd om toch vooral ook mee te doen. Na een korte gewenningsperiode, deden we een soort partijtje tegen de meisjes. Even verderop trainden de oudere jongens en het leek ons beter ons tot het meisjesteam te beperken, dat was al moeilijk zat. Sebas is eigenlijk de enige die echt kan hockeyen, de rest, waaronder ikzelf, deed vrolijk mee maar had niet heel veel invloed op het spel. Ik gok dat ik 40 jaar geleden voor het laatst een stick had aangeraakt dus het viel me nog alles mee. (40 jaar! Hoe oud is die man wel niet?)

Het was warm en al snel gutste het zweet waar het maar gutsen kon, gelukkig moesten er toen heel veel groepsfoto’s gemaakt worden, konden we een beetje afkoelen. Ik riep iedereen bij elkaar, dat kwam me overigens op boze blikken te staan van een viertal van onze dames. Quincy, Amoa, Laura en Devoneigh waren namelijk net op weg om individueel met een aantal Hockey-hunks van het mannenteam op de foto te gaan. Dit team bestond overigens niet uit leerlingen maar uit professionele hockeyspelers uit het noorden van het land waar het nu te koud is om te trainen. Dat onze meiden ze interessant vonden, was te begrijpen, ze hadden in ieder geval niet de Chinese variant van het Harry Potterkapsel dat de meeste jongens siert.
Onze ex-rector had nog wel een foto van de hockeyers genomen en terwijl de vier dames, al kijkend op het schermpje van het toestel, bespraken of nr. 16 of toch nr. 25 het aantrekkelijkst was, beet Quincy me nog even toe: “Allemaal uw schuld!”
We werden nog even meegenomen naar het krachthonk, de groep zwermde uit over alle apparaten, de jongens deden hun best om zo zwaar mogelijk te tillen of te duwen. Ik weet niet meer of Fleur of Kaleigh het zei maar naast me klonk: “Tss, jongens, moeten meteen weer laten zien wat ze wel niet kunnen”. Laura en Devoneigh keken, zittend op hun evenwichtsbal, minzaam in het rond. They were definitely not impressed.

Toen dit ook weer was afgehandeld, was het lunchtijd. Zoals gezegd met taart en een papieren kroon voor Patrick, hoe gastvrij kun je zijn.
Voor we de bus ingingen naar onze eigen Highschool, waren onze kinderen nog even langs wat klaslokalen gelopen, ze lieten een filmpje zien waarop de Chinese kinderen schreeuwden van enthousiasme als ze voorbij liepen.
“Zo leuk”, zei Kaleigh, ”Hier ben ik bijzonder maar in Spijkenisse val ik niet op”.
“In Spijkenisse weten ze niet eens dat ik weg ben”, deed Michael nog een duit in het zakje.

Eenmaal weer op de thuisbasis, werden de kinderen met hun Chinese partners verenigd en maakten we ons op voor een Engelse les. Er werd heel veel idioom behandeld maar heel activerend was de les niet. Gelukkig was de tweede les wat actiever, we kregen pingpong-les. Hoewel het zweet weer begon te gutsen, kan ik niet anders zeggen dat dat heel leuk was, de leerlingen deden enthousiast mee. Het was heel leuk totdat de Chinese docent het even tegen me op wilde nemen. Iedere keer dat ik een bals sloeg die hij niet kon terugslaan en dat gebeurde niet heel veel, kreeg ik er minstens drie om mijn oren, bepaald slecht voor mijn ego.

En zo kwam ook deze dag weer aan het eind en maakten we ons op voor het avondeten. Daarover gesproken, op een bepaald moment zei Kaleigh terwijl ze me een filmpje liet zien: “Kijk meneer, dit is Jan-Willem, die gaan we vanavond opeten!”. Op het filmpje liep een levende krab aan een touwtje over de tafel. “Ja”, zei ze, “die bewaren ze in de koelkast, blijft ‘ie lekker vers”. Ze likte nog net niet over haar lippen.

We zien de leerlingen nu twee dagen niet, heb de Beijing-gangers op het hart gedrukt toch vooral geen enthousiaste verhalen te vertellen anders word ik maar jaloers. Wij hebben morgen een dagje voor ons zelf, zondag gaan we naar een wijn-fabriek.
(De weinige foto’s die ik op mijn OneDrive had, zijn nu ook niet meer beschikbaar, Chinese firewall….)

De dag dat we weer ergens naar toe gingen.

3 november

Er is geen mooier begin van de dag dan dat je weer een traan ziet in het oog van de tourguide van de dag. Om 8 uur zitten we al in de bus naar een stad, ik kan maar niet onthouden welke stad het is, maar ja, er is ook altijd een kans dat we ergens anders naar toe gaan, dus het is waarschijnlijk ook verspilde moeite.
Maar goed, de tourguide dus, de betreffende jongedame had ons ook al vergezeld op onze trip naar Nanjing maar haar rol bleef beperkt tot erg lief lachen en op de foto gaan met onze leerlingen. Toen kon ze terugvallen op haar mannelijke collega die, hoewel hij zeer vasthoudend was, wel goed Engels sprak. Nu stond ze er echter alleen voor, ze begon op een manier die we inmiddels goed kennen, je begint met:”Hello”, dan giechel je wat, richt je in het Chinees op de dichtstbijzijnde Chinees van dienst en dan vervolg je met: “everyone”. Onze kinderen moedigen haar dan aan met gejuich en applaus. Na een lachstuip of drie verontschuldigt ze zich voor haar ‘Ingelish’ en vertelt ze dat we naar die ene stad gaan en iets met ‘exciting’. Ik denk zelfs dat ze een soort grap vertelde over haar leraar Engels maar zeker weten doe ik het niet. Ze eindigde met een definitieve lachstuip en een traan. Ze is er waarschijnlijk de hele week al ziek van geweest.

Vanmorgen hadden we inderdaad nog steeds 14 leerlingen dus dat viel zeker niet tegen. Ik ben wel jaloers op Fleur, Kaleigh, Sebas en Riano, zij gaan in het weekend naar Beijing, dat wordt vast een mooie ervaring. De schoenen van Laura schijnen terecht te zijn. Voor haar reden om eens voorzichtig te vragen of ‘het’ dan niet van de blog kon. Nee dus.

Het doel van onze reis naarXuzhou, zoals de naam van de stad bleek, was een pas in 1981 ontdekte graftombe van een keizer uit de Han dynastie, als ik het goed onthouden heb uit het jaar 200 voor Christus . Het was een onverwacht interessant uitstapje aan het worden. Ook de leerlingen waren geïnteresseerd, jammer dat er weer een andere gids er met een moordend tempo doorheen ging. Maar inmiddels zouden ze moeten weten dat de Nederlanders in hun eigen tempo door de uitgehouwen kamers heen gaan. Fleur en Kaleigh hadden luisterdienst en de gids praatte dan ook voornamelijk tegen de beide dames. In de tuin in het park werden leuke foto’s gemaakt en na een kort bezoek aan het Emperial Museum, was er nog even een toiletmoment voor we de bus weer ingingen. Inmiddels zijn onze kinderen wel gewend aan de lucht en de staat van openbare toiletten maar ook dit keer was er weer een hurkmoment met open deur. De vraag waarom ze dan überhaupt deuren plaatsen, kon ik niet konden beantwoorden. Wel vond ik de schotjes van de urinoirs niet hoog genoeg toen de Chinees naast me op zijn gemak eens over het schot keek.

Het pretpark
Oorspronkelijk zouden er nog twee bezoeken aan musea gepland zijn maar die werden, naar verluid, geschrapt zodat we langer in het pretpark zouden kunnen verblijven. Aangezien we nu slechts anderhalf uur de tijd kregen, vraag je je toch af hoeveel tijd er in het oorspronkelijke plan was ingeruimd.
Bij de kassa werd ons gevraagd ons paspoort te tonen, Quincy had het helaas niet bij zich maar door druk in het Nederlands met Quincy te praten en met mijn paspoort en haar telefoon te zwaaien, kwamen we toch beginnen. Een van de Chinese begeleiders had haar paspoort niet bij zich en werd niet binnengelaten.
Onze oorspronkelijke vreugde over het feit dat er niemand anders in het park was, zo zouden we geen wachttijden hebben, veranderde snel toen we merkten dat er geen enkele attractie open was. Vervreemd liepen we rond in het immense desolate park, op zoek naar een attractie die wel open was. Mijn poging om de leerlingen op te vrolijken door onder allemaal molentjes om mijn as te draaien en hard te roepen: ”Kijk jongens, een draaimolen!” Leverde me slechts boze blikken op. Sally, een van de Chinese docenten ging bellen om te vragen waarom ze open maar toch gesloten waren.
In de tussentijd liepen wij verder, al speurend naar tekenen van Chinees attractievertier. De enige attractie die open was, was het toilet en die attractie was toch een beetje van zijn aantrekkingskracht aan het verliezen.
Misschien was het maar beter ook dat de achtbaan niet open was, op een bordje naast dit hoogtemonster stond dat je op moest passen voor vallende voorwerpen. En hoewel het pretpark nog niet oud was, zagen we toch ook wel weer de slechte kwaliteit van de Chinese bouw, beton brokkelde af, bouten waren aan het roesten, dat soort dingen. Het zou ons niet echt verbazen als er onderdelen van de karretjes af zouden vliegen. Na een minuut of 25 ontdekten we dat er enkele attracties open gingen, Sally had blijkbaar contact gehad. En hoewel er nog slechts een uur over was, hebben onze leerlingen er toch het beste van gemaakt, knap van ze! Het blijft natuurlijk raar, een immens park met krap 40 mensen.

Een bron van, ik geef het toe, wat makkelijk vermaak, is toch altijd de poging van de Chinezen om Engelstalige bordjes neer te zetten, het zou een en ander moeten verduidelijken maar het roept eigenlijk meer vragen op.
Hoe vertaal je regel 3 bij een attractie die luidt: ‘People withdisability, effectivedisabilitybythemselves’. Wij dachten dat je niet in deze attractie mocht als je je zelf gehandicapt had gemaakt. Voor straf!
Of ‘disabilities who cannot take care of themselves’ mogen ook zo maar het park niet in. Dan ben je al een handicap, mag je ook het park nog eens niet in!
The serviceman, valid documents into the garden byhimself!’. ????
Do not a chair lying’. Wel fijn dat ze niet liggen of liggen.
Nou ja, we zitten lekker in de bus, een enkeling nog wat nat van de splash, straks gaan we dumplings maken een morgen weer een dag op school.

De wederopstanding

2 november

De vraag van vandaag was natuurlijk, is hij erbij, onze grote Bosman, maar hij was waarlijk opgestaan. Fit as a fiddle verscheen hij aan het ontbijt.
Vandaag zouden we, de docenten, ’s morgens een school bezoeken. Tot onze verbazing reden we toch eerst nog naar onze ‘eigen’ school. Net als de kinderen bezochten we eerst een les, kan natuurlijk altijd gebeuren hè, zo’n wijziging van de plannen. Het was een Engelse les, net als vorig jaar met ongeveer 50 Chinese leerlingen in het lokaal, plus de Nederlandse kinders er nog eens bij. Net toen we een beetje medelijden begonnen te krijgen met de Chinese docenten, hoorden we dat ze slechts 2 uur (twee!) per dag lesgeven. Die klas kon ons niet vol genoeg meer zijn.
Na de bel, stormden de leerlingen weer naar buiten om allerhande spelletjes te spelen, onze kinderen vonden het prachtig en deden volop mee. We deelden onze spulletjes van De Ring uit, pennen, t-shirts, maakt niet uit, als ons logo er maar op stond. Onze leerlingen deelden handtekeningen uit, moesten hun insta-account geven, echte beroemdheden waren ze!
Nadat de bel ging, maakten we ons op voor de kungfu-les maar helaas, de docenten gingen toch naar een andere school. Wij stapten in de auto bij de principal. Onderweg deed de voormalige rector iets wat mrs. V en ik een ‘Bosmannetje’ zijn gaan noemen. De principal had wat moeite met het vinden van de juiste school en had, om het leed van de verdwaling te verzachten, een cd van The Beach Boys opgezet. Ook al is hij inmiddels een ex-rector, hij zit nog altijd naast de bestuurder, op de ereplaats. Hij keek verheugd op, vroeg via de vertaler achterin of ze ook zo’n fan was want het was heel toevallig ook zijn favoriete muziek. Er kwam een bevestigend antwoord en The Pensionado ging helemaal los, met zijn wijsvinger zwaaiend in de lucht gaf hij het ritme aan om af en toe, meetikkend op het dashboard, zijn verwondering nog maar eens uit te spreken over het feit dat ze, principal Zheng, dezelfde muzieksmaak had. Principal Zhu was al bijna vergeten, hij had een nieuwe soulmate gevonden.

Inmiddels waren we gearriveerd en bij het uitstappen gebeurde er iets geks, we waren al een paar meter van de auto verwijderd en we hoorden de autoradio nog steeds even helder. Nog een paar stappen en het geluid leek uit de binnenzak van de ex-rector te komen. Verbaasd keken we naar zijn richting, hij haalde met het schaamrood op zijn kaken zijn iPhone tevoorschijn en zette het geluid uit: “hi hi”, lachte hij schaapachtig, “het was mijn muziek”. Wat principal Zheng dacht, zullen we wel nooit te weten komen…..

De school die we bezochten bleek een mb-school te zijn, we kregen een interessante rondleiding, waren getuige van een les ‘hoe pak ik een glas in’ en ik heb zelf nog even op een vorkheftruck gereden. Het was al spoedig tijd om te eten.
Bij het eten wisten we het even niet meer, normaal gesproken hebben we wat cadeautjes bij ons om aan een principal van een school te geven. De man die ons gedurende de ochtend had begeleid, was aan ons voorgesteld als principal. Kort voor de lunch sloot een tweede man zich aan en werd voorgesteld als….. de principal. We zaten nog maar net aan tafel of er kwam een derde principal bij. We hadden maar 1 cadeau, we besloten om het overhandigen maar uit te stellen. Goede keuze achteraf, hadden we bijna het hoofd van de catering met de hoofdprijs naar huis gestuurd.
Er zat blijkbaar een gat in het programma want we gingen eerst even rusten, “you take rest now”, een inmiddels bekend fenomeen als er even niets te doen is voor ons.

’s Middags was er nog een schoolbezoek, een hbo-instelling dit keer. Een enorme school met 9000 leerlingen. We werden de school rondgeleid door een flinke delegatie, zo was er dit keer een zeer officieel lid van de partij, een stuk of wat principals, een kudde fotografen en er was ook een tolk aangesteld. Gaandeweg pikten we allerlei mensen op, we hadden geen flauw benul wie dat dan weer waren maar op een gegeven moment liepen we met 25 mensen in ons gevolg. Aan het feit dat er foto’s van ons gemaakt worden, zijn we inmiddels wel gewend maar aan vier(!) fotografen die constant lopen te knippen, zijn we nog niet eerder blootgesteld. Tel daarbij ook nog eens de jongen die ons filmde en de vele studenten die ons ook op de foto zetten en je begrijpt dat allemaal een beetje veel werd. Ron begon uit pure balorigheid de fotografen ook op de foto te zetten.

De tolk was een beetje een verhaal apart, de rondleiding was soms redelijk technisch van aard en we merkten dat hij het ook allemaal niet zo begreep. Als een docent ons trots vertelde over wat er op de afdeling allemaal wel niet gebeurde, gaf hij samenvattingen als: ”Is with computers, regulated and so on…” . Of toen we op de auto-afdeling langs allemaal motoren uit auto’s liepen. “They are engines”. Als hij het helemaal even niet meer wist, was het vaak ’digital’ of ‘information’. Maar als hij dacht dat je niet bij de les was, pakte hij je even bij de arm en met een klein rukje bracht hij je dan weer terug. Het werd nog best een lange middag.

Inmiddels hebben we de Starbuck’s van de dag weer binnen en wacht ons morgen weer een uitstapje.
O ja, de leerlingen nog, daar is het waarschijnlijk goed mee, we hebben ze een groot deel van de dag niet gezien. Morgen zullen we even tellen.

Charmant

31 oktober

In China is het nog wel eens chaotisch, het verkeer b.v., veel getoeter, alles rijdt kriskras door elkaar, vooral de vele elektrische scootertjes houden van een spannend leven. Gedurende dag wordt er steeds druk en chaotisch getelefoneerd, we hebben het idee dat alle betrokkenen constant aan het overleggen zijn hoe ze het die Hollanders nog meer naar de zin kunnen maken, tenminste, dat denken we want waarom zou je anders midden in een vertaalzin stoppen om te telefoneren? Het gevolg is dan meestal een wijziging in het programma. Denk je net wat afgesproken te hebben en hebben we dat net aan de leerlingen uitgelegd wat we gaan doen, is het programma al weer veranderd. We zijn het ‘charmant’ gaan noemen. Vandaag was het een heel charmante dag…..
De dag begon helemaal volgens plan, zo arriveerden we allemaal gewoon op school, de een wat vroeger dan de ander, het schijnt namelijk dat de Chinese ouders het zielig vonden om de leerlingen wakker te maken. De leerlingen werden direct van ons weggevoerd, we konden eigenlijk niet eens vragen hoe het gegaan was, zij gingen Chinese lettertekens schilderen en iets met muziek en de drie docenten werden nog maar eens officieel welkom geheten met thee en een knipselboek.
Daarna kregen we een rondleiding over de campus, het meeste hadden we al een keer gezien maar dit keer werden we ook nog meegenomen naar het huis van de stichter van de school, een rijk man die door zijn familie was vermoord omdat hij hun geen geld wilde lenen. Tsja, moet je je geld ook maar niet verspillen aan onderwijs! Na verloop van tijd kwamen we ook onze leerlingen weer tegen, een snelle telling stelde ons gerust, ze waren er allemaal.
Hierna werden we de bus ingeladen en vertrokken we naar de Highschool, zeg maar de bovenbouw van onze uitwisselingsschool. Daar aangekomen was het programma niet een, twee, drie helemaal duidelijk maar we werden voorgesteld aan de principal en er werd weer getelefoneerd. Tot mijn grote blijdschap(*) kwam er uit het niets een jongedame die zich in perfect Engels aan ons voorstelde met: "Hello, I am your tourguide, follow me”. Met een duidelijke missie beende zij weg en ik volgde haar direct, zo ben ik dan ook wel weer. Helaas werd ik na 100 meter teruggeroepen:” just for the children!” Wij gingen met de principal mee, iets principal-achtigs doen, ben vergeten wat…
En toen was het zomaar weer eens tijd om te eten. Ik heb een nieuw tactiek, ik eet zonder bril, ik kan dan nog wel zien of het beweegt maar verder kan ik me dan concentreren op de smaak en zoals dat heet, de mondbeleving. Ik bedoel daarmee de mate van glibberigheid.
Het middagprogramma bestond uit het bezoeken van de vier paviljoenen van de stad, althans zo verkochten we het aan onze leerlingen, het waren 4 musea maar als je dat zegt, schrikt het toch een beetje af. Bij het eerste paviljoen, kregen we een nieuwe tourguide, sprak goed Engels, d.w.z., ze las het verstaanbaar op uit een boek maar was erg zenuwachtig, zo zenuwachtig dat ze op een geven moment moest huilen. Ik zweer het, ik had er niets mee te maken. Ondanks het verstaanbare Engels, was het toch niet helemaal duidelijk wat de aard van het museum nu eigenlijk was, misschien las ze de juiste bladzijde niet voor of liep ze te snel door het gebouw, wie zal het zeggen.
Fleur was vast besloten alle informatie op te zuigen maar beklaagde zich: ”Meneer, snapt u dat nou, ik was heel goed aan het luisteren en ze houdt midden in de zin op en loopt gewoon door!” Het was mij eerlijk gezegd niet zo opgevallen.
Eenmaal weer buiten besloten we dat het een voedselmuseum was geweest omdat er een groot standbeeld stond van een Chinese kool. En ook de plastic gerechten achter vitrines konden we zo beter plaatsen.
Op naar paviljoen twee, eerst nog even telefoneren, toch maar de bus in, of nee, we gaan lopen, of nee, dat is te koud voor die arme stumperds, toch de bus in. Bij het paviljoen werd er weer voorgelezen maar slechts 1 docent deed zijn best om in zijn eentje te doen alsof hij een groep luisterende leerlingen was. Op de tweede verdieping aangekomen, zei de tourguide dat er allerlei interactieve installaties waren om vervolgens droevig te melden dat ze stuk waren. We hadden, gezien de emmers die de lekkage opvingen wel zo’n idee hoe dat kwam.
We denken dat het kwam doordat een leerling even geeuwde want vervolgens werd er getelefoneerd en het programma werd helemaal omgegooid. De resterende twee paviljoenen werden geschrapt, we gingen een boottocht maken en een bezoek brengen aan het science-musuem op de Highschool. Het eerste deel was oorspronkelijk al geschrapt en het tweede deel behoort tot het programma van donderdag, dan zal er weer uitgebreid getelefoneerd worden.
Nadat de trossen los gegooid waren, klonk een stem: “Hello, I am your tourguide”. Daar stond ze, een knappe verschijning, ze sprak zonder papier en verstaanbaar, mijn aandacht had ze. Zo langzamerhand denk ik toch ook wel dat het aan mij ligt want ze had het over een grappig verhaal dat Ping geen toilet had en dat hij daarom in de rivier plaste en dat ze toen een paviljoen voor hem hadden opgericht, een echt paviljoen, geen museum. Ik dacht eerst dat Ping een dynastie was………
Nou ja, de bruggen met authentieke betonnen ornamenten was in ieder geval wel aan ons besteed. En nadat de boot was omgekeerd heeft de tourguide niets meer gezegd en was het inmiddels half vijf geworden. In Nederland is dan de dag wel voorbij maar wij gingen naar het science-paviljoen. Er stond een meneer die zei dat dit, wees naar links, een Rolls-Royce raketmotor was en dat, wees naar rechts, een motor was van Chinese makelij. De leerlingen vonden het in ieder geval echt leuk en voor ze het wisten werden ze door hun ‘Chinezen’ opgehaald.
Wij werden aan tafel verwacht door de principal van de dag. Even waren we bang dat we alleen groenten zouden eten, allerlei interessant uitziende gerechten werden weggestuurd. Het had te maken de gesteldheid van de maag van The Pensionado. Hij heeft daar vanmorgen Chinese medicijnen, zoals die al 3000 jaar worden voorgeschreven, voor gekregen, waarschijnlijk tijgersnorhaar en gestampte rhino-hoorn. Nou ja, hij is toch al met pensioen.
Na afloop met mrs. Virtue, want ze zit steeds in het midden, naar de Starbucks gegaan en de dag was weer voorbij.
Morgen naar Nanjing, zo’n drie uur rijden hier vandaan, ze schijnen er zat paviljoenen te hebben.
(sorry, een beetje lang blog maar misschien lees je het niet, ben je al afgehaakt)

De reis

30 oktober
We zijn gearriveerd en rijden door de buitenwijken van Shanghai, hier is het nu half twaalf maar in Nederland pas half vijf. We hebben niet echt veel geslapen maar we zijn redelijk fris. We hebben net de nieuwe principal gezien, een vrouw dit keer, mevr. Zheng. Maar onze grote vriend principal Zhu is er gelukkig ook.
Voor het instappen in de bus nog snel even achter de chauffeur gekeken, geen tourguide, jammer….
De reis is goed gegaan, op weg naar de baggage claim liep Laura liep lekker te sloffen op haar slippertjes. Vreemd, voor iemand die het lippenstifttopic was gestart, leek het me niet helemaal in de haak. Grote verschrikte ogen toen ik er naar vroeg. “Ze staan nog in het vliegtuig”. We konden niet meer terug, de gate was al afgesloten. Gelukkig heeft ze nog een paar in de koffer. “Het zijn wel witte”, zei ze verontschuldigend. We dachten dat je op witte schoenen ook wel zou kunnen lopen, maar het was geloof ik meer een fashion aangelegenheid.
Het is inmiddels een uurtje later, er moest eerst gegeten worden. Ik heb gefrituurde varkenshuid op, die eetbelevenis had ik nog niet eerder gehad.
Rond half 5 hebben we ons 3e toiletmoment, de jongens zijn weer een ervaring rijker. Dat de toiletten deuren hebben, betekent niet dat ze ook perse dicht moeten zijn. De aanblik van een hurkende, persende en tegelijkertijd rokende Chinees, zal nog lang door hun hoofden spoken.
Na nog twee toilet stops, zelfs de oudste heer in ons gezelschap, kreeg er niets meer uitgeperst, arriveerden we op de school, daar stonden de leerlingen en hun ouders ons al op te wachten, groot spandoek met een warm welcome erop.
Na een zeer korte ceremonie in dezelfde collegezaal waar vorig jaar het grandioze afscheid was, vertrokken de kinderen met hun partners en de toch ook wel enigszins vermoeide leiding droop af naar het hotel. Als verrassing moest er wel ook nog even met de huidige en de vorige principal gedineerd worden, we hebben ons er manmoedig doorheen geslagen, er werd weer geproost, cadeaus uitgewisseld en rond 10 uur mochten we dan eindelijk naar onze kamer. Inmiddels ben ik al meer dan 30 uur op, even mijn blog online zetten en slapen, morgen een schoolday.

We mogen weer....

De derde keer China, de tweede keer met leerlingen, het belooft nu al een gedenkwaardige reis te gaan worden. In China blijkt er een andere principal de macht gegrepen te hebben, we gaan zonder onze vertaal-Kathy, na de talloze vrijdagmiddagen Chinese les, kom ik in ieder geval niet verder dan 'ijswater' en ik hou van je. Dat eerste zal ik nog wel gebruiken, het tweede zie ik niet zo snel gebeuren. Bovendien gaan mijn twee collega's voor de laatste keer mee. Een pensionado en een grootmoeder die liever voor haar kleinkinderen zorgt, nou ja, dan weet je het wel natuurlijk, dat wordt aanpoten voor mij.
In de ouderapp wordt er wat gegrapt over het Chinese geld maar door de regels heen lees je de zenuwen er al een beetje door heen. Het valt ook niet mee om je kind mee te geven aan slechts drie begeleiders waarvan er twee toch wat, nou ja, om je kind mee te geven dus.
In de leerlingenapp hebben ze ook zorgen, daar wordt door de meiden redelijk serieus ingegaan op de vraag welke kleuren lippenstift ze allemaal mee gaan nemen. Er schijnt zelfs iets te bestaan als een 'nude' lippenstift. Ach, je bent nooit te oud om te leren, zo hoorde ik vanmiddag op de transformatie van The Bossman in The Pensionado.

De toon is gezet, ik heb er zin in!