Skip to content

Slenteren door Huai’an

5 november

Vandaag hebben de docenten een dagje voor zichzelf, lekker laat op, een beetje door de straten van de stad slenteren, niets moet. De kinderen zijn in veilige handen, hoewel….
Op onze slentertocht komen we op een soort markt uit, veel etenswaren, de voormalige toestand van de darmen van de ex-rector nog indachtig, wagen we ons daar niet aan. Ook veel hondjes en katten in veel te kleine kooien, heel zielig. We weten eigenlijk niet of we nu voor de dierenwinkel staan of de slager, we lopen maar snel door.

Ook een markt waar die drie witte buitenlanders makkelijk afgezet kunnen worden. Mrs. V koopt twee bellenblaaszwaardjes voor de kleinkinderen, de verkoopster is behulpzaam met het aanwijzen van het biljet in de portemonnee, 20 yuan. De Chinese mannen om haar heen beginnen te lachen. Later weten we waarom, we zien ze liggen voor 2 yuan per stuk…..

Beklaagde ik me twee jaar geleden nog dat we geen opzien baarden, nu worden we nagewezen, gefotografeerd en schaamteloos aangestaard. Het ergst van al was een klein jongetje dat bijna begon te huilen en wegkroop achter zijn moeder toen hij ons zag, nou ja, ik stond een beetje verderop anders was het vast meegevallen.

Tussen de middag even terug in het hotel en dus weer de beschikking over WiFi. Alarmerend bericht van Patrick en Amoa, ze waren met meerdere families en auto’s naar een meer. Even niet opletten en alle auto’s waren verdwenen zonder beide Nederlanders. Daar stonden ze dan. Op mijn vraag of ze dan maar onder de brug gingen slapen, kreeg ik geen antwoord. Aangezien Patrick afsloot met een smiley, gingen we er maar van uit dat het goed zo komen.

Gelukkig was het geval, ze waren spoedig verenigd met het Chinese gezin. Met de vermissing van Patrick, zijn reactie van gisteren nog vers in het geheugen, hadden we kunnen leven maar bij Amoa trekken we toch de grens. Hoe zou het eigenlijk met de Beijing-gangers zijn, al een tijdje niets van gehoord……..

Bordjes in het park
In het park stonden weer veel bordje in het ‘Chinglish’, zo zagen we bordjes die ons wezen naar de ‘emergency toilets’, alleen te gebruiken als je écht heel nodig moet waarschijnlijk. Of ‘emergency garbage storage’, voor dwangmatige afvalweggooiers. En ook een area voor ‘makeshift tents only’, niet voor echte tenten maar waarschijnlijk alleen als je wat in elkaar flanst van tafelkleden.

Morgen worden we weer door onze Chinese collega’s meegenomen, dan weten we weer wat eten, we denken dat we net gefrituurde eendenpoten in beslag hebben gegeten.

“Waarom gaan jullie eigenlijk mee?”

4 november

“Waarom gaan jullie eigenlijk mee?”, vroeg Patrick. Het was geen vraag naar waarom nu juist jullie en niet een stel andere docenten, nee hij bedoelde meer zoiets als, wat is nou exact jullie bijdrage aan deze reis want wij zien jullie toegevoegde waarde niet zo erg.
Kijk, dat hakt er dan even lekker in als dit het eerste is dat hij zegt nadat je hem een prettige verjaardag hebt gewenst. Aan de andere kant snap ik het ook wel weer, even daarvoor had hij gevraagd waar we naar toe gingen en hoe lang die reis dan wel niet ging duren. We wisten wel dat we naar een school gingen maar hoe lang het zou duren wisten we niet en 100% zeker dat de leerlingen mee gingen, waren we ook al niet. Sommige dingen raken nog wel eens ‘lost in translation’ en als we dan drie keer hebben gevraagd wat we gaan doen, hebben we daarna meestal zoiets van, we zien wel waar ze ons mee naar toe nemen, tot nu toe was het steeds een mooie ervaring. Nou ja, uiteindelijk was het niet ver rijden en de leerlingen gingen gewoon mee en het werd een prettige dag. O ja, Patrick, als je dit leest, we nemen je niets kwalijk hoor maar ik zou maar goed op je paspoort letten, als je het kwijt bent, moeten we je helaas achter laten.

Om te beginnen kregen we een interessante rondleiding door een foodfactory, ze maken vooral snacks. Nadat we het hele productieproces hadden gadegeslagen, kregen we een PowerPointpresentatie in het Chinees, het allerbelangrijkste was natuurlijk dat we ook mochten proeven. Na het obligate fotomoment, was het slechts een korte rit naar de school.
Deze school staat bekend om zijn hockey-talenten, het meisjes-team van onder de 15 jaar was zelfs wereldkampioen geworden. Bij aankomst werden we werkelijk allervriendelijkst ontvangen, tijdens de lunch stond er zelfs taart voor Patrick klaar! (Nee, ook dat wisten we niet van tevoren!)

Bij het hockeyveld aangekomen, werden we uitgenodigd om toch vooral ook mee te doen. Na een korte gewenningsperiode, deden we een soort partijtje tegen de meisjes. Even verderop trainden de oudere jongens en het leek ons beter ons tot het meisjesteam te beperken, dat was al moeilijk zat. Sebas is eigenlijk de enige die echt kan hockeyen, de rest, waaronder ikzelf, deed vrolijk mee maar had niet heel veel invloed op het spel. Ik gok dat ik 40 jaar geleden voor het laatst een stick had aangeraakt dus het viel me nog alles mee. (40 jaar! Hoe oud is die man wel niet?)

Het was warm en al snel gutste het zweet waar het maar gutsen kon, gelukkig moesten er toen heel veel groepsfoto’s gemaakt worden, konden we een beetje afkoelen. Ik riep iedereen bij elkaar, dat kwam me overigens op boze blikken te staan van een viertal van onze dames. Quincy, Amoa, Laura en Devoneigh waren namelijk net op weg om individueel met een aantal Hockey-hunks van het mannenteam op de foto te gaan. Dit team bestond overigens niet uit leerlingen maar uit professionele hockeyspelers uit het noorden van het land waar het nu te koud is om te trainen. Dat onze meiden ze interessant vonden, was te begrijpen, ze hadden in ieder geval niet de Chinese variant van het Harry Potterkapsel dat de meeste jongens siert.
Onze ex-rector had nog wel een foto van de hockeyers genomen en terwijl de vier dames, al kijkend op het schermpje van het toestel, bespraken of nr. 16 of toch nr. 25 het aantrekkelijkst was, beet Quincy me nog even toe: “Allemaal uw schuld!”
We werden nog even meegenomen naar het krachthonk, de groep zwermde uit over alle apparaten, de jongens deden hun best om zo zwaar mogelijk te tillen of te duwen. Ik weet niet meer of Fleur of Kaleigh het zei maar naast me klonk: “Tss, jongens, moeten meteen weer laten zien wat ze wel niet kunnen”. Laura en Devoneigh keken, zittend op hun evenwichtsbal, minzaam in het rond. They were definitely not impressed.

Toen dit ook weer was afgehandeld, was het lunchtijd. Zoals gezegd met taart en een papieren kroon voor Patrick, hoe gastvrij kun je zijn.
Voor we de bus ingingen naar onze eigen Highschool, waren onze kinderen nog even langs wat klaslokalen gelopen, ze lieten een filmpje zien waarop de Chinese kinderen schreeuwden van enthousiasme als ze voorbij liepen.
“Zo leuk”, zei Kaleigh, ”Hier ben ik bijzonder maar in Spijkenisse val ik niet op”.
“In Spijkenisse weten ze niet eens dat ik weg ben”, deed Michael nog een duit in het zakje.

Eenmaal weer op de thuisbasis, werden de kinderen met hun Chinese partners verenigd en maakten we ons op voor een Engelse les. Er werd heel veel idioom behandeld maar heel activerend was de les niet. Gelukkig was de tweede les wat actiever, we kregen pingpong-les. Hoewel het zweet weer begon te gutsen, kan ik niet anders zeggen dat dat heel leuk was, de leerlingen deden enthousiast mee. Het was heel leuk totdat de Chinese docent het even tegen me op wilde nemen. Iedere keer dat ik een bals sloeg die hij niet kon terugslaan en dat gebeurde niet heel veel, kreeg ik er minstens drie om mijn oren, bepaald slecht voor mijn ego.

En zo kwam ook deze dag weer aan het eind en maakten we ons op voor het avondeten. Daarover gesproken, op een bepaald moment zei Kaleigh terwijl ze me een filmpje liet zien: “Kijk meneer, dit is Jan-Willem, die gaan we vanavond opeten!”. Op het filmpje liep een levende krab aan een touwtje over de tafel. “Ja”, zei ze, “die bewaren ze in de koelkast, blijft ‘ie lekker vers”. Ze likte nog net niet over haar lippen.

We zien de leerlingen nu twee dagen niet, heb de Beijing-gangers op het hart gedrukt toch vooral geen enthousiaste verhalen te vertellen anders word ik maar jaloers. Wij hebben morgen een dagje voor ons zelf, zondag gaan we naar een wijn-fabriek.
(De weinige foto’s die ik op mijn OneDrive had, zijn nu ook niet meer beschikbaar, Chinese firewall….)

De dag dat we weer ergens naar toe gingen.

3 november

Er is geen mooier begin van de dag dan dat je weer een traan ziet in het oog van de tourguide van de dag. Om 8 uur zitten we al in de bus naar een stad, ik kan maar niet onthouden welke stad het is, maar ja, er is ook altijd een kans dat we ergens anders naar toe gaan, dus het is waarschijnlijk ook verspilde moeite.
Maar goed, de tourguide dus, de betreffende jongedame had ons ook al vergezeld op onze trip naar Nanjing maar haar rol bleef beperkt tot erg lief lachen en op de foto gaan met onze leerlingen. Toen kon ze terugvallen op haar mannelijke collega die, hoewel hij zeer vasthoudend was, wel goed Engels sprak. Nu stond ze er echter alleen voor, ze begon op een manier die we inmiddels goed kennen, je begint met:”Hello”, dan giechel je wat, richt je in het Chinees op de dichtstbijzijnde Chinees van dienst en dan vervolg je met: “everyone”. Onze kinderen moedigen haar dan aan met gejuich en applaus. Na een lachstuip of drie verontschuldigt ze zich voor haar ‘Ingelish’ en vertelt ze dat we naar die ene stad gaan en iets met ‘exciting’. Ik denk zelfs dat ze een soort grap vertelde over haar leraar Engels maar zeker weten doe ik het niet. Ze eindigde met een definitieve lachstuip en een traan. Ze is er waarschijnlijk de hele week al ziek van geweest.

Vanmorgen hadden we inderdaad nog steeds 14 leerlingen dus dat viel zeker niet tegen. Ik ben wel jaloers op Fleur, Kaleigh, Sebas en Riano, zij gaan in het weekend naar Beijing, dat wordt vast een mooie ervaring. De schoenen van Laura schijnen terecht te zijn. Voor haar reden om eens voorzichtig te vragen of ‘het’ dan niet van de blog kon. Nee dus.

Het doel van onze reis naarXuzhou, zoals de naam van de stad bleek, was een pas in 1981 ontdekte graftombe van een keizer uit de Han dynastie, als ik het goed onthouden heb uit het jaar 200 voor Christus . Het was een onverwacht interessant uitstapje aan het worden. Ook de leerlingen waren geïnteresseerd, jammer dat er weer een andere gids er met een moordend tempo doorheen ging. Maar inmiddels zouden ze moeten weten dat de Nederlanders in hun eigen tempo door de uitgehouwen kamers heen gaan. Fleur en Kaleigh hadden luisterdienst en de gids praatte dan ook voornamelijk tegen de beide dames. In de tuin in het park werden leuke foto’s gemaakt en na een kort bezoek aan het Emperial Museum, was er nog even een toiletmoment voor we de bus weer ingingen. Inmiddels zijn onze kinderen wel gewend aan de lucht en de staat van openbare toiletten maar ook dit keer was er weer een hurkmoment met open deur. De vraag waarom ze dan überhaupt deuren plaatsen, kon ik niet konden beantwoorden. Wel vond ik de schotjes van de urinoirs niet hoog genoeg toen de Chinees naast me op zijn gemak eens over het schot keek.

Het pretpark
Oorspronkelijk zouden er nog twee bezoeken aan musea gepland zijn maar die werden, naar verluid, geschrapt zodat we langer in het pretpark zouden kunnen verblijven. Aangezien we nu slechts anderhalf uur de tijd kregen, vraag je je toch af hoeveel tijd er in het oorspronkelijke plan was ingeruimd.
Bij de kassa werd ons gevraagd ons paspoort te tonen, Quincy had het helaas niet bij zich maar door druk in het Nederlands met Quincy te praten en met mijn paspoort en haar telefoon te zwaaien, kwamen we toch beginnen. Een van de Chinese begeleiders had haar paspoort niet bij zich en werd niet binnengelaten.
Onze oorspronkelijke vreugde over het feit dat er niemand anders in het park was, zo zouden we geen wachttijden hebben, veranderde snel toen we merkten dat er geen enkele attractie open was. Vervreemd liepen we rond in het immense desolate park, op zoek naar een attractie die wel open was. Mijn poging om de leerlingen op te vrolijken door onder allemaal molentjes om mijn as te draaien en hard te roepen: ”Kijk jongens, een draaimolen!” Leverde me slechts boze blikken op. Sally, een van de Chinese docenten ging bellen om te vragen waarom ze open maar toch gesloten waren.
In de tussentijd liepen wij verder, al speurend naar tekenen van Chinees attractievertier. De enige attractie die open was, was het toilet en die attractie was toch een beetje van zijn aantrekkingskracht aan het verliezen.
Misschien was het maar beter ook dat de achtbaan niet open was, op een bordje naast dit hoogtemonster stond dat je op moest passen voor vallende voorwerpen. En hoewel het pretpark nog niet oud was, zagen we toch ook wel weer de slechte kwaliteit van de Chinese bouw, beton brokkelde af, bouten waren aan het roesten, dat soort dingen. Het zou ons niet echt verbazen als er onderdelen van de karretjes af zouden vliegen. Na een minuut of 25 ontdekten we dat er enkele attracties open gingen, Sally had blijkbaar contact gehad. En hoewel er nog slechts een uur over was, hebben onze leerlingen er toch het beste van gemaakt, knap van ze! Het blijft natuurlijk raar, een immens park met krap 40 mensen.

Een bron van, ik geef het toe, wat makkelijk vermaak, is toch altijd de poging van de Chinezen om Engelstalige bordjes neer te zetten, het zou een en ander moeten verduidelijken maar het roept eigenlijk meer vragen op.
Hoe vertaal je regel 3 bij een attractie die luidt: ‘People withdisability, effectivedisabilitybythemselves’. Wij dachten dat je niet in deze attractie mocht als je je zelf gehandicapt had gemaakt. Voor straf!
Of ‘disabilities who cannot take care of themselves’ mogen ook zo maar het park niet in. Dan ben je al een handicap, mag je ook het park nog eens niet in!
The serviceman, valid documents into the garden byhimself!’. ????
Do not a chair lying’. Wel fijn dat ze niet liggen of liggen.
Nou ja, we zitten lekker in de bus, een enkeling nog wat nat van de splash, straks gaan we dumplings maken een morgen weer een dag op school.

De wederopstanding

2 november

De vraag van vandaag was natuurlijk, is hij erbij, onze grote Bosman, maar hij was waarlijk opgestaan. Fit as a fiddle verscheen hij aan het ontbijt.
Vandaag zouden we, de docenten, ’s morgens een school bezoeken. Tot onze verbazing reden we toch eerst nog naar onze ‘eigen’ school. Net als de kinderen bezochten we eerst een les, kan natuurlijk altijd gebeuren hè, zo’n wijziging van de plannen. Het was een Engelse les, net als vorig jaar met ongeveer 50 Chinese leerlingen in het lokaal, plus de Nederlandse kinders er nog eens bij. Net toen we een beetje medelijden begonnen te krijgen met de Chinese docenten, hoorden we dat ze slechts 2 uur (twee!) per dag lesgeven. Die klas kon ons niet vol genoeg meer zijn.
Na de bel, stormden de leerlingen weer naar buiten om allerhande spelletjes te spelen, onze kinderen vonden het prachtig en deden volop mee. We deelden onze spulletjes van De Ring uit, pennen, t-shirts, maakt niet uit, als ons logo er maar op stond. Onze leerlingen deelden handtekeningen uit, moesten hun insta-account geven, echte beroemdheden waren ze!
Nadat de bel ging, maakten we ons op voor de kungfu-les maar helaas, de docenten gingen toch naar een andere school. Wij stapten in de auto bij de principal. Onderweg deed de voormalige rector iets wat mrs. V en ik een ‘Bosmannetje’ zijn gaan noemen. De principal had wat moeite met het vinden van de juiste school en had, om het leed van de verdwaling te verzachten, een cd van The Beach Boys opgezet. Ook al is hij inmiddels een ex-rector, hij zit nog altijd naast de bestuurder, op de ereplaats. Hij keek verheugd op, vroeg via de vertaler achterin of ze ook zo’n fan was want het was heel toevallig ook zijn favoriete muziek. Er kwam een bevestigend antwoord en The Pensionado ging helemaal los, met zijn wijsvinger zwaaiend in de lucht gaf hij het ritme aan om af en toe, meetikkend op het dashboard, zijn verwondering nog maar eens uit te spreken over het feit dat ze, principal Zheng, dezelfde muzieksmaak had. Principal Zhu was al bijna vergeten, hij had een nieuwe soulmate gevonden.

Inmiddels waren we gearriveerd en bij het uitstappen gebeurde er iets geks, we waren al een paar meter van de auto verwijderd en we hoorden de autoradio nog steeds even helder. Nog een paar stappen en het geluid leek uit de binnenzak van de ex-rector te komen. Verbaasd keken we naar zijn richting, hij haalde met het schaamrood op zijn kaken zijn iPhone tevoorschijn en zette het geluid uit: “hi hi”, lachte hij schaapachtig, “het was mijn muziek”. Wat principal Zheng dacht, zullen we wel nooit te weten komen…..

De school die we bezochten bleek een mb-school te zijn, we kregen een interessante rondleiding, waren getuige van een les ‘hoe pak ik een glas in’ en ik heb zelf nog even op een vorkheftruck gereden. Het was al spoedig tijd om te eten.
Bij het eten wisten we het even niet meer, normaal gesproken hebben we wat cadeautjes bij ons om aan een principal van een school te geven. De man die ons gedurende de ochtend had begeleid, was aan ons voorgesteld als principal. Kort voor de lunch sloot een tweede man zich aan en werd voorgesteld als….. de principal. We zaten nog maar net aan tafel of er kwam een derde principal bij. We hadden maar 1 cadeau, we besloten om het overhandigen maar uit te stellen. Goede keuze achteraf, hadden we bijna het hoofd van de catering met de hoofdprijs naar huis gestuurd.
Er zat blijkbaar een gat in het programma want we gingen eerst even rusten, “you take rest now”, een inmiddels bekend fenomeen als er even niets te doen is voor ons.

’s Middags was er nog een schoolbezoek, een hbo-instelling dit keer. Een enorme school met 9000 leerlingen. We werden de school rondgeleid door een flinke delegatie, zo was er dit keer een zeer officieel lid van de partij, een stuk of wat principals, een kudde fotografen en er was ook een tolk aangesteld. Gaandeweg pikten we allerlei mensen op, we hadden geen flauw benul wie dat dan weer waren maar op een gegeven moment liepen we met 25 mensen in ons gevolg. Aan het feit dat er foto’s van ons gemaakt worden, zijn we inmiddels wel gewend maar aan vier(!) fotografen die constant lopen te knippen, zijn we nog niet eerder blootgesteld. Tel daarbij ook nog eens de jongen die ons filmde en de vele studenten die ons ook op de foto zetten en je begrijpt dat allemaal een beetje veel werd. Ron begon uit pure balorigheid de fotografen ook op de foto te zetten.

De tolk was een beetje een verhaal apart, de rondleiding was soms redelijk technisch van aard en we merkten dat hij het ook allemaal niet zo begreep. Als een docent ons trots vertelde over wat er op de afdeling allemaal wel niet gebeurde, gaf hij samenvattingen als: ”Is with computers, regulated and so on…” . Of toen we op de auto-afdeling langs allemaal motoren uit auto’s liepen. “They are engines”. Als hij het helemaal even niet meer wist, was het vaak ’digital’ of ‘information’. Maar als hij dacht dat je niet bij de les was, pakte hij je even bij de arm en met een klein rukje bracht hij je dan weer terug. Het werd nog best een lange middag.

Inmiddels hebben we de Starbuck’s van de dag weer binnen en wacht ons morgen weer een uitstapje.
O ja, de leerlingen nog, daar is het waarschijnlijk goed mee, we hebben ze een groot deel van de dag niet gezien. Morgen zullen we even tellen.

De ex-rector

1 november 2016

Vandaag was het dan zo ver, de eerste dag dat The Bossman officieel van zijn nieuw verworven status van Pensionado kon genieten. Nou ja genieten…. daar later meer over.
Het was vroeg opstaan geblazen, we zouden om 7.10 uur opgehaald worden, dat betekende dat om 10 voor zes al de wekker ging en dat we half zeven aan het ontbijt zouden zitten. Bij het restaurant aangekomen ontstond er enige paniek, we sloten zelf maar de toaster en het koffiezetapparaat aan en om 7.10 sharp stonden we in de lobby, 10 minuten later waren we op school, helaas zonder The Pensionado, die had een zeer onrustige nacht achter de rug en besloot een dag aan te sterken in het hotel.
Om 8 uur vertrokken we naar Nanjing, na drie uur rijden, kwamen wij bij het grootste museum van China aan, nou werd dat gisteren ook gezegd van dat museum maar wie zijn wij om er aan te twijfelen. We parkeerden voor een zeer chique hotel, daar konden we nog even naar het toilet. Zo luxe hadden we deze reis nog niet eerder met de broek op de knieën boven een gat gehangen.
Het museum was inderdaad groot en hoewel we een tourguide hadden, twee zelfs, mochten we in ons eigen tempo er door heen wandelen. De Leerlingen namen een sprint en weg waren ze, omdat de ene tourguide zich verplicht voelde toch iets te doen voor zijn geld, beet hij zich in de twee docenten vast. Aangezien het museum over de geschiedenis van Nanjing ging, zagen we ook allerlei voorwerpen uit de oudheid. Gelukkig stonden er dit keer ook bordjes maar net als we die aan het lezen waren, kwam de tourguide naast ons staan en begon hij het bordje hardop voor te lezen. Na een tijdje werd dat knap irritant en zonder het af te spreken, splitsten mrs. V en ik ons op. Nu werden we maar voor de helft van de tijd voorgelezen. Op enig moment zei hij: ”We were intelligent in the early days”. Daar waren we het mee eens. Gedurende onze rondgang door het museum hebben we slechts twee van onze leerlingen gezien maar na afloop stonden ze keurig te wachten, ze hadden meer tijd in de museumshop doorgebracht dan in het museum.
Eerst toch ook nog maar weer even stijlvol naar het toilet en daarna de bus in naar een mountain. Daar hadden we de kinderen al op voorbereid, op de mountain stond een mooie Boeddhistische tempel, we gingen niet echt klimmen natuurlijk maar het werd vast een stevige wandeling. Bij aankomst snapten we het mountain idee niet zo, er was wel een tempel en met een beetje goede wil, konden we nog wel toegeven dat de tempel iets hoger lag dan het pad. Maar goed, de tempel met de reusachtige Boeddha’s bleek desondanks bij de leerlingen in de smaak te vallen.
De tourguide zei keer op keer dat we ook vooral in het park om de tempel waren vanwege de vele Maple leaf trees en dat die zo schitterend van kleur waren………. eind november.
We moesten helaas al weer snel terug, het was nog drie uur rijden naar our hometown. Dat bleken er gelukkig maar twee en een half en voor we het wisten werden de kinderen opgehaald en zaten de docenten weer in een restaurant. Vlees van een schapenkop was een first voor me, niet echt voor herhaling vatbaar overigens. We wilden snel weer terug naar het hotel, we hadden tenslotte al een tijdje niets van onze ex-rector gehoord en het zou toch rot zijn als hij al aan zijn laatste reis was begonnen. Gewapend met bananen, die stoppen zo lekker op, stormden we zijn kamer binnen. Tot onze verbazing zat hij daar vrolijk te keuvelen met Sally en de nieuwe principal!
De beide dames waren hem heerlijk aan het vertroetelen, hadden darmvriendelijke rijst gekookt, eitjes gepeld. “Ja, als ik me morgen nog zo voel”, zei hij en zette een zielig gezicht op, “ga ik nog niet mee hoor”. Nee, me dunkt, hij wil weer vertroeteld worden.
Morgen een schoolday, de docenten bezoeken yet another sisterschool, in ieder geval twee van hen toch…….

Charmant

31 oktober

In China is het nog wel eens chaotisch, het verkeer b.v., veel getoeter, alles rijdt kriskras door elkaar, vooral de vele elektrische scootertjes houden van een spannend leven. Gedurende dag wordt er steeds druk en chaotisch getelefoneerd, we hebben het idee dat alle betrokkenen constant aan het overleggen zijn hoe ze het die Hollanders nog meer naar de zin kunnen maken, tenminste, dat denken we want waarom zou je anders midden in een vertaalzin stoppen om te telefoneren? Het gevolg is dan meestal een wijziging in het programma. Denk je net wat afgesproken te hebben en hebben we dat net aan de leerlingen uitgelegd wat we gaan doen, is het programma al weer veranderd. We zijn het ‘charmant’ gaan noemen. Vandaag was het een heel charmante dag…..
De dag begon helemaal volgens plan, zo arriveerden we allemaal gewoon op school, de een wat vroeger dan de ander, het schijnt namelijk dat de Chinese ouders het zielig vonden om de leerlingen wakker te maken. De leerlingen werden direct van ons weggevoerd, we konden eigenlijk niet eens vragen hoe het gegaan was, zij gingen Chinese lettertekens schilderen en iets met muziek en de drie docenten werden nog maar eens officieel welkom geheten met thee en een knipselboek.
Daarna kregen we een rondleiding over de campus, het meeste hadden we al een keer gezien maar dit keer werden we ook nog meegenomen naar het huis van de stichter van de school, een rijk man die door zijn familie was vermoord omdat hij hun geen geld wilde lenen. Tsja, moet je je geld ook maar niet verspillen aan onderwijs! Na verloop van tijd kwamen we ook onze leerlingen weer tegen, een snelle telling stelde ons gerust, ze waren er allemaal.
Hierna werden we de bus ingeladen en vertrokken we naar de Highschool, zeg maar de bovenbouw van onze uitwisselingsschool. Daar aangekomen was het programma niet een, twee, drie helemaal duidelijk maar we werden voorgesteld aan de principal en er werd weer getelefoneerd. Tot mijn grote blijdschap(*) kwam er uit het niets een jongedame die zich in perfect Engels aan ons voorstelde met: "Hello, I am your tourguide, follow me”. Met een duidelijke missie beende zij weg en ik volgde haar direct, zo ben ik dan ook wel weer. Helaas werd ik na 100 meter teruggeroepen:” just for the children!” Wij gingen met de principal mee, iets principal-achtigs doen, ben vergeten wat…
En toen was het zomaar weer eens tijd om te eten. Ik heb een nieuw tactiek, ik eet zonder bril, ik kan dan nog wel zien of het beweegt maar verder kan ik me dan concentreren op de smaak en zoals dat heet, de mondbeleving. Ik bedoel daarmee de mate van glibberigheid.
Het middagprogramma bestond uit het bezoeken van de vier paviljoenen van de stad, althans zo verkochten we het aan onze leerlingen, het waren 4 musea maar als je dat zegt, schrikt het toch een beetje af. Bij het eerste paviljoen, kregen we een nieuwe tourguide, sprak goed Engels, d.w.z., ze las het verstaanbaar op uit een boek maar was erg zenuwachtig, zo zenuwachtig dat ze op een geven moment moest huilen. Ik zweer het, ik had er niets mee te maken. Ondanks het verstaanbare Engels, was het toch niet helemaal duidelijk wat de aard van het museum nu eigenlijk was, misschien las ze de juiste bladzijde niet voor of liep ze te snel door het gebouw, wie zal het zeggen.
Fleur was vast besloten alle informatie op te zuigen maar beklaagde zich: ”Meneer, snapt u dat nou, ik was heel goed aan het luisteren en ze houdt midden in de zin op en loopt gewoon door!” Het was mij eerlijk gezegd niet zo opgevallen.
Eenmaal weer buiten besloten we dat het een voedselmuseum was geweest omdat er een groot standbeeld stond van een Chinese kool. En ook de plastic gerechten achter vitrines konden we zo beter plaatsen.
Op naar paviljoen twee, eerst nog even telefoneren, toch maar de bus in, of nee, we gaan lopen, of nee, dat is te koud voor die arme stumperds, toch de bus in. Bij het paviljoen werd er weer voorgelezen maar slechts 1 docent deed zijn best om in zijn eentje te doen alsof hij een groep luisterende leerlingen was. Op de tweede verdieping aangekomen, zei de tourguide dat er allerlei interactieve installaties waren om vervolgens droevig te melden dat ze stuk waren. We hadden, gezien de emmers die de lekkage opvingen wel zo’n idee hoe dat kwam.
We denken dat het kwam doordat een leerling even geeuwde want vervolgens werd er getelefoneerd en het programma werd helemaal omgegooid. De resterende twee paviljoenen werden geschrapt, we gingen een boottocht maken en een bezoek brengen aan het science-musuem op de Highschool. Het eerste deel was oorspronkelijk al geschrapt en het tweede deel behoort tot het programma van donderdag, dan zal er weer uitgebreid getelefoneerd worden.
Nadat de trossen los gegooid waren, klonk een stem: “Hello, I am your tourguide”. Daar stond ze, een knappe verschijning, ze sprak zonder papier en verstaanbaar, mijn aandacht had ze. Zo langzamerhand denk ik toch ook wel dat het aan mij ligt want ze had het over een grappig verhaal dat Ping geen toilet had en dat hij daarom in de rivier plaste en dat ze toen een paviljoen voor hem hadden opgericht, een echt paviljoen, geen museum. Ik dacht eerst dat Ping een dynastie was………
Nou ja, de bruggen met authentieke betonnen ornamenten was in ieder geval wel aan ons besteed. En nadat de boot was omgekeerd heeft de tourguide niets meer gezegd en was het inmiddels half vijf geworden. In Nederland is dan de dag wel voorbij maar wij gingen naar het science-paviljoen. Er stond een meneer die zei dat dit, wees naar links, een Rolls-Royce raketmotor was en dat, wees naar rechts, een motor was van Chinese makelij. De leerlingen vonden het in ieder geval echt leuk en voor ze het wisten werden ze door hun ‘Chinezen’ opgehaald.
Wij werden aan tafel verwacht door de principal van de dag. Even waren we bang dat we alleen groenten zouden eten, allerlei interessant uitziende gerechten werden weggestuurd. Het had te maken de gesteldheid van de maag van The Pensionado. Hij heeft daar vanmorgen Chinese medicijnen, zoals die al 3000 jaar worden voorgeschreven, voor gekregen, waarschijnlijk tijgersnorhaar en gestampte rhino-hoorn. Nou ja, hij is toch al met pensioen.
Na afloop met mrs. Virtue, want ze zit steeds in het midden, naar de Starbucks gegaan en de dag was weer voorbij.
Morgen naar Nanjing, zo’n drie uur rijden hier vandaan, ze schijnen er zat paviljoenen te hebben.
(sorry, een beetje lang blog maar misschien lees je het niet, ben je al afgehaakt)

De reis

30 oktober
We zijn gearriveerd en rijden door de buitenwijken van Shanghai, hier is het nu half twaalf maar in Nederland pas half vijf. We hebben niet echt veel geslapen maar we zijn redelijk fris. We hebben net de nieuwe principal gezien, een vrouw dit keer, mevr. Zheng. Maar onze grote vriend principal Zhu is er gelukkig ook.
Voor het instappen in de bus nog snel even achter de chauffeur gekeken, geen tourguide, jammer….
De reis is goed gegaan, op weg naar de baggage claim liep Laura liep lekker te sloffen op haar slippertjes. Vreemd, voor iemand die het lippenstifttopic was gestart, leek het me niet helemaal in de haak. Grote verschrikte ogen toen ik er naar vroeg. “Ze staan nog in het vliegtuig”. We konden niet meer terug, de gate was al afgesloten. Gelukkig heeft ze nog een paar in de koffer. “Het zijn wel witte”, zei ze verontschuldigend. We dachten dat je op witte schoenen ook wel zou kunnen lopen, maar het was geloof ik meer een fashion aangelegenheid.
Het is inmiddels een uurtje later, er moest eerst gegeten worden. Ik heb gefrituurde varkenshuid op, die eetbelevenis had ik nog niet eerder gehad.
Rond half 5 hebben we ons 3e toiletmoment, de jongens zijn weer een ervaring rijker. Dat de toiletten deuren hebben, betekent niet dat ze ook perse dicht moeten zijn. De aanblik van een hurkende, persende en tegelijkertijd rokende Chinees, zal nog lang door hun hoofden spoken.
Na nog twee toilet stops, zelfs de oudste heer in ons gezelschap, kreeg er niets meer uitgeperst, arriveerden we op de school, daar stonden de leerlingen en hun ouders ons al op te wachten, groot spandoek met een warm welcome erop.
Na een zeer korte ceremonie in dezelfde collegezaal waar vorig jaar het grandioze afscheid was, vertrokken de kinderen met hun partners en de toch ook wel enigszins vermoeide leiding droop af naar het hotel. Als verrassing moest er wel ook nog even met de huidige en de vorige principal gedineerd worden, we hebben ons er manmoedig doorheen geslagen, er werd weer geproost, cadeaus uitgewisseld en rond 10 uur mochten we dan eindelijk naar onze kamer. Inmiddels ben ik al meer dan 30 uur op, even mijn blog online zetten en slapen, morgen een schoolday.

We mogen weer....

De derde keer China, de tweede keer met leerlingen, het belooft nu al een gedenkwaardige reis te gaan worden. In China blijkt er een andere principal de macht gegrepen te hebben, we gaan zonder onze vertaal-Kathy, na de talloze vrijdagmiddagen Chinese les, kom ik in ieder geval niet verder dan 'ijswater' en ik hou van je. Dat eerste zal ik nog wel gebruiken, het tweede zie ik niet zo snel gebeuren. Bovendien gaan mijn twee collega's voor de laatste keer mee. Een pensionado en een grootmoeder die liever voor haar kleinkinderen zorgt, nou ja, dan weet je het wel natuurlijk, dat wordt aanpoten voor mij.
In de ouderapp wordt er wat gegrapt over het Chinese geld maar door de regels heen lees je de zenuwen er al een beetje door heen. Het valt ook niet mee om je kind mee te geven aan slechts drie begeleiders waarvan er twee toch wat, nou ja, om je kind mee te geven dus.
In de leerlingenapp hebben ze ook zorgen, daar wordt door de meiden redelijk serieus ingegaan op de vraag welke kleuren lippenstift ze allemaal mee gaan nemen. Er schijnt zelfs iets te bestaan als een 'nude' lippenstift. Ach, je bent nooit te oud om te leren, zo hoorde ik vanmiddag op de transformatie van The Bossman in The Pensionado.

De toon is gezet, ik heb er zin in!

De laatste dag

Het is nu 8.30 uur, we zijn onderweg naar Shanghai. Het afscheid was zoals verwacht, veel tranen, omhelzingen en trieste blikken. Een goed teken natuurlijk, dat betekent dat het goed is gegaan, goed is dan een flink understatement. De tranen zijn langzaam maar zeker aan het opdrogen en we bereiden ons voor op Shanghai. De kinderen willen nog heel graag shoppen, dat moeten dan wel mini-souvenirs worden want de koffers gaan nu al bijna niet meer dicht. Sommige koffers wegen al meer dan 27 kg. Terwijl 23 het maximum is.


In het blog van gisteren heb ik voor het eerst The BM niet kritisch beschreven, ik dacht dat hij dat wel eens een keer verdiende, er zijn natuurlijk grenzen aan zijn incasseringsvermogen. Nu weet ik het niet zo zeker meer. Ik was getuige van de onderhandelingen over de koop van The Hit, de prijs ging snel omhoog, ik trots natuurlijk. Het bleek echter te gaan om hoeveel geld de Chinzen moesten hebben om mij te houden. The BM was zelfs bereid er een puppy als bonus aan toe te voegen. Het was niet genoeg, jullie zullen me snel weer zien.


Het zou nu wel heel makkelijk zijn om hem terug te pakken, dat doe ik dan ook. Mrs. M en ik sturen hem regelmatig bij, qua Engels dan, op enig ander vlak is het een ‘lost cause’. Zo hebben wij plezier als hij b.v. het woord content zo uitspreekt dat hij het over de inhoud heeft in plaats van tevredenheid. Op de vraag of hij tevreden was, gaf ik het antwoord: "inhoudelijk wel". Hij begreep niet waarom mrs. M en ik in een deuk lagen. Ook heeft hij het soms over zijn performance, er zijn dingen die je even niet wil weten. Ook is hij soms wat morsig, doe hem een schoon overhemd en er zit wel een vlek op. Nina wees hem op een vlek op zijn overhemd. "well spotted Nina", zei mrs. M. Ach, misschien had je er bij moeten zijn.


Farewell Party


Ik ben nog even het verslag over de farewell party van gisteren schuldig. Om vier uur werden met zijn allen een grote zaal ingeleid, zo’n 400 honderd man klapten bij binnenkomst, je snapt bijna niet dat ze voor jou klappen, toch is het zo. Eenmaal gezeten, begon er een stevig orkest aan strijkers en fluiten voor ons ‘Ode an die Freude’ te spelen, bij de Radetzky-mars (schrijf je dat zo) mochten we lekker meeklappen. Ik vind vooral de versie van Jan Wolkers leuk, die uit Turks Fruit.
Hierna kwamen er diverse optredens, van heel moderne zang en dans tot Chinese opera aan toe. Er was een schattig klein Chinees jongetje dat een liedje zong van James Blunt. De Nederlandse meiden waren hem in gedachte al aan het opmeten om te zien of hij in de koffer paste.


Op enig moment vroeg Principal Zhu of er onder de Nederlandse kinderen iemand was die kon zingen. Alle vingers wezen in de richting van Esther. Nou hadden ze er wel een klein beetje rekening mee gehouden maar het kwam toch nog als een verrassing. Esther betrad het podium en Nina en Renée waren haar ondersteunig, niet als zangeressen maar zij deden iets ingewikkelds met een beker om, zittend op de grond, het ritme aan te geven. Het liedje heet dan ook de 'cup-song'. Midden op het podium, ruim 400 man in de zaal, zong Esther op een manier waardoor iedereen toch een beetje kippevel kreeg. Na afloop kregen ze een denderend applaus. Wat waren we trots op onze meiden.
We werden we op het podium geroepen en hier kregen de docenten een mooi fotoboek en werden er dankwoorden uitgesproken. Daarna nog 1000 foto's en weg waren we, op naar het afscheidsdiner met de number one van de scholen en zijn nog hogere number one. Die laatste is het hoofd van het district en stuurt, als we het goed begrepen hebben, zo'n 60000 docenten aan. Het is iemand die graag aan het woord is en zich vooral richt op The BM. Gevolg was dat wij een beetje indommelden en niet zo goed meer wisten waar ze het over hadden. Wat we wel begrepen, was dat hij aanstuurde op een uitnodiging.
Maar gelukkig kwam ook aan dit etentje een eind en werden we afgeleverd bij ons hotel. Snel nog een Starbucks, daarna de koffer pakken en slapen. Het was weer een mooie dag.


Shanghai


Het was een lange rit maar het was het waard, wat een stad is dit. Direct na aankomst zijn we de tv-toren in geweest, de liften brachten ons tot 263 meter, daar hadden we een schitterend uitzicht over de stad. Na het eten, inmiddels was het donker, hadden we een schitterend uitzicht op de verlichte skyline, ik hoop dat ik de foto's zo verzonden krijg.
De leerlingen mochten nog even shoppen en wij zochten naar een shot koffie. Op zoek naar dat heerlijke bruine vocht, liepen we langs de Applestore, geloof het of niet maar ik ben nog nooit in een echte Applestore geweest. Na even aan wat iWatches te gebben gedraaid, verlieten we de winkel, vastbesloten om na de salarisonderhandelingen weer eens terug te komen.
Net voor het verlaten van de winkel sprak een minder dan gemiddeld knappe Chinese me aan:"Do you want a massage, Sir?". Nou was ik best moe maar om dat midden in zo'n Applestore te doen, ging me wat ver. Ik dacht trouwens dat een happy ending betekende dat ik dan een iPhone 6 kreeg...


Dit is mijn laatste blog, morgen zal ik niet veel tijd hebben. Ik zie jullie hopelijk binnenkort weer.


Groet, Bart

De plattelandsschool

Voor we naar een school op het platte land vertrokken, wilden we eerst onze leerlingen zien. Op school aangekomen zagen we glunderende gezichten en wisten meteen dat het goed zat. Ze zagen er we moe uit maar dat zijn wij ook, de uitwisseling begint zijn tol te eisen maar niemand die er echt mee zit.
De leerlingen zouden 's morgens nog wat lessen bezoeken en wij vertrokken naar het platteland. Eenmaal in het dorp aangekomen, stonden we muurvast tussen het lokale verkeer. Dat lokale verkeer bestond voornamelijk uit scooters, fietsen, bakfietsen met levende kippen en ander handelswaar, uitgerekend vandaag was het marktdag.
We deden het raampje open om alles beter te kunnen zien, we rijden al de hele uitwisseling in een geblindeerde auto namelijk. Volgens Kathy vielen ze bijna van hun scooter, "Kijk, buitenlanders, wat komen die hier nou doen?!?". Onze zevende school bezoeken natuurlijk, wat anders.
Op de school aangekomen, zagen we meteen het verschil tussen de stad en het platteland, het gebouw werd niet of nauwelijks onderhouden, de gangen en vooral de toiletten zagen er nog wat smeriger uit. Ook schijnen de docenten niet de beste docenten te zijn, die werken in de stad, althans dat zeiden de docenten(!). Maar er waren wel hele leuke kinderen. Toen wij er waren, waren ze net aan het voetballen. Even deed ik mee maar de trucjes van vroeger, die ik mijn hoofd nog prima beheers, kwamen toch niet meer zo soepel uit de benen. Gelukkig lukte het uiteindelijk wel en toen was het natuurlijk: "oh, you play very well".

Het was een kort bezoek, daarna natuurlijk weer tijd voor een museum , na ruim een half uur rijden stopten we voor het museum. Ik had het allemaal niet zo gevolgd, qua dynastie en zo maar dat hoefde ook niet, "misschien moesten we eigenlijk alleen maar even een foto maken en dan gaan eten". Wij kijken inmiddels nergens meer van op en vonden het een 'very good idea'. We hadden best zin in een zware lunch met bier en de specialiteiten van de regio. Het was tenslotte al 11.30 uur. Na cheers, glad to be here en and welcome in het dorpje waarvan de naam me even ontschoten is, reden we terug naar onze eigen school.
We kwamen net op tijd voor het UN-debat, groepen leerlingen vertegenwoordigden allerlei naties, onze leerlingen vertegenwoordigden ons eigen landje en dat deden ze natuurlijk prima. Ze gaven hun mening over het probleem van de vergrijzing, dat is inderdaad een beetje een probleem maar ik kan het hebben en hun oplossingen daarvoor.
Voordat het grote afscheidsfeest begon, werden er nog twee lessen gevolgd, een tekenles en een Chinese papierkniples. Leuk, maar het was slechts de opmaat voor een mooi afscheidsfestijn. De rest vertel ik morgen, het is nu 23.00 uur en morgen moeten we al vroeg naar Shanghai. Eén dingetje wil ik alvast wel kwijt, ik ben al op heel wat leuke reizen geweest met heel leuke kinderen maar deze leerlingen zijn toch wel de top!

Een koude zondag

Weer een dag zonder onze leerlingen, we beginnen ze wel een beetje te missen. Voor ons was er een bezoek naar Hong Ze. We bezochten een private school dit keer, bij zo’n private school heb je een beeld van duur en fancy maar niets van dat alles. Sterker nog, het zag er een stuk slechter uit dan alle scholen die we bezocht hebben. Als onderschrift bij de naam op de gevel stond er : The foreign language school. Er werd verbazingwekkend open gepraat over het feit dat het slechts een lokkertje was en dat er gewoon Engels gegeven werd, net zoals op iedere andere school trouwens.
Ooit waren er wel Native speakers ingevlogen maar die waren al lang weer naar huis, door slechte lessen en een meer dan gezonde interesse in de meisjes.
Met de principal van de school zijn we gaan eten op een boot op 1 van de grotere zoetwater meren. Krab gegeten, ik vind het een hoop werk om aan een heel klein beetje vlees te komen.
Na de lunch werden we in een wagentje hesen en kregen we een rondrit over de dijk, strikt genomen was het geen rondrit, was eigenlijk meer een heen-en-weer-rit. Er was gelukkig wel weer een Chinese tourguide die ons alles in het Chinees vertelde, zeer leerzaam. Het was ondertussen heel koud en winderig geworden en we waren eigenlijk er niet op gekleed. Bibberend kwamen we aan bij de steen waar de president Xi Jinping had uitgekeken over het meer. Fotomomentje, met z’n drieën rillend op dezelfde steen staan. Het was zo koud dat onze vertaal-Kathy het niet meer deed, er werd nog slechts met de tanden geklapperd.
Schiet me ineens te binnen dat de start van de rondrit in een dorpje binnen in de stad was. De huizen in authentieke stijl waren nog wel in aanbouw of in ‘renovation’, dat valt hier namelijk niet altijd te zeggen, of had ik dat al gemeld? Voor de zekerheid riepen we steeds ooooh en aaah bij iedere dynastie die de gids besprak. Toch hadden we het gevoel dat er iets ‘lost in translation’ was. Ik weet niet precies waarom, misschien hadden de drie grote opblaas badeenden in de vijver ons op het goede spoor moeten zetten. Of anders het gepensioneerde dansmeisje dat op een podium een show ten beste gaf voor, nou ja, niemand eigenlijk. The BM, tot alles bereid, veinsde even wat aandacht. De Oude dame perste er een gepaste pose uit maar viel weer stil doordat het publiek afdroop.
Ineens viel het kwartje of de Yuan, dit was een soort Centerparcs in aanbouw!
Dat verklaarde ook de aanwezigheid van een souvenirshop waar een oude Chinees hele mooie zaken aan het knutselen was uit rietstengels. Ingenieuze draken en Chinese tekens, mrs. M. beging de klassieke souvenirjagersfout, ze was veel te gretig. Het kostte haar 150 Yuan, zo’n 22 euro. The BM sloot zich er bij aan. De HIT niet, hij heeft slechte ervaringen met souvenirs uit China, die worden in zijn huis niet gebruikt. Bovendien, zo’n puppy zou er zo zijn tanden in zetten. Bij het weggaan, kreeg Kathy het voor elkaar dat de oude man ons er allemaal nog 1 cadeau gaf. The Hit zag het al voor zich:”Kijk eens schat, authentiek Chinees rietsnijwerk, kostte wel wat maar dat heb ik natuurlijk graag voor je over….”.
Daarna naar het huis van principal Zhu, hier ontmoetten wij zijn zeer charmante vrouw, we kregen mooie pantoffeltjes aan en werden verwend met cadeautjes. Daarna werden we nog mee uit eten genomen. Het was weer heerlijk, we werden overladen met complimenten, dat een enkeling van ons er nog zo jong uit zag en zo. Dat is maar goed ook want volgens een bord bij de dijk moesten elderly people van boven de 60, mrs. M en The BM, begeleid worden door een adult. En dat was ik natuurlijk. Bij het verlaten van het huis van de principal maakte onze eigen principal bijna een doodsmak door het afstapje niet te zien. De Chinese principal liet de Nederlandse principal niet meer los totdat we in de auto zaten. Toch is hij nog best fit, bij ons bezoek aan de private school rukte hij zo een kraan uit de muur. “Ja, dat heb ik wel vaker, volgens de dokter heb ik tweeëneenhalf keer meer kracht in mijn handen dan normaal is…”.

Bruidsjurken op een natte zaterdag

Een rare dag vandaag, geen leerlingen en geen Chinees programma. Wat doe je in zo’n geval, je slaapt eens uit, gaat naar de Starbucks en slentert wat door de winkelstraten. Helaas regende het de hele dag, soms wat harder, soms wat zachter. Eigenlijk zijn er hier vooral heel veel telefoonwinkels, een buitenkansje voor de HIT zou je denken maar de prijzen zijn er tamelijk hoog, hoger nog dan in Nederland.

Teleurgesteld en enigszins druipend in je hoodie, The HIT doesn’t do umbrellas, slenter je dan een beetje mee met de twee collega’s, altijd zorgend dat er minstens 1 collega tussen jou en de aanstormende scooters loopt. En dan ineens valt het je op, The BM heeft een raar soort fascinatie voor bruidswinkels! Iedere keer als we er 1 passeren, maakt hij een foto, het geeft toch te denken. Hoe dan ook, die fascinatie zorgde er ook voor dat mrs. M werd aangesproken door een Chinese dame die in zo’n bridal shop stond. Haar dochter woonde in Amerika en had er een Amerikaan aan de haak geslagen en ging trouwen. En omdat wij ook wel een soort van blank waren en zo, hadden wij misschien wel een idee welke van de twee jurken de Amerikanen het mooist zouden vinden. Omdat wij overal verstand van hebben, wezen we alle drie dezelfde jurk aan. De mevrouw liet haar dochter zien op haar telefoon. “Oh”, zei The BM, “same size as M”. “Oh”, said The Hit,”same height”. “Would probalbly fit you”, grijnsden ze allebei.
De Chinese dame had niet veel aanmoediging nodig. “Would you…..”, zei ze met hoop in haar stem. Mrs. M. heette vroeger niet voor niets de Iron Lady en ze wees het voorstel vriendelijk doch zeer beslist af. De beide heren gaven het nog niet op. “But you would be a big help…”, veel verder kwamen ze niet, M’s ogen schoten vuur en ze hielden verder wijselijk hun mond. Er werd vriendelijk afscheid genomen, The BM moest nog van wat klompjes af en ze dat hij nog wel een ‘present’ had. Nou, dat wilde ze wel natuurlijk. Helaas moest The BM met een rood hoofd bekennen dat ze nog in zijn kamer lagen.
Eenmaal buiten, kon mrs. M. zich niet meer inhouden en maakte een very unlady like gebaar.

We probeerden nog 1 shopping mall, The international eagle, daar moesten nog souvenirs gescoord worden. Wat we ook deden, we vonden slechts Chinese restaurants, of eigenlijk gewone restaurants maar omdat we in China zijn, nou ja in ieder geval, restaurants dus en lege winkels die of in aanbouw zijn of in the process of renovation, dat is hier soms wat moeilijk te zeggen.
Terug in het hotel ging The BM waarschijnlijk zijn bruidsfoto’s sorteren, mrs. M. en The HIT gingen sporten in the gym.
Dat was zo’n beetje onze dag, The BM maakte nog een klein kindje aan het huilen in de Pizzahut maar dat mocht de pret niet drukken.
Deze dag druppelden foto’s binnen van onze leerlingen en hun activiteiten. Renée en Joey waren eens lekker naar de kapper geweest, Nina, Dylan, Sanne en nog iemand waren verkleed als figuren uit de Monkey King, niet te zien was wie er in het apenpak zat. Het zijn figuren uit een zeer bekend Chinees boek, met de leerlingen zijn we in het oude huis van de schrijver geweest en gisteren zijn wij naar een park geweest met een tentoonstelling over deze apenkoning.
Ema is zo te zien naar NanJing geweest en heeft 600 traptreden moeten bedwingen. Ook hebben ze door dat we in het AD staan. In het AD staat een artikel over het feit dat we in een Chines krant staan.

Voor ons staat er morgen weer een Chinees programma klaar, ben benieuwd wat de leerlingen gaan doen.
Nu ik er nog eens over nadenk, in het park waar we gisteren waren, stond een pagode, in die pagode stond een draagstoel die gebruikt wordt om de bruid naar de trouwerij te dragen. Raad eens wie er zo nodig in de stoel moest voor een foto? Kijk nog maar eens goed bij de foto’s van gisteren.

Schooldag

Vanmorgen hebben we twee lessen bijgewoond, de eerste was een Engelse les, wat direct opviel was dat als de leerlingen wat gevraagd werd, dat er in complete zinnen geantwoord werd. Geen aarzelingen, gewoon antwoord geven. Soms deed het wat ‘ingestudeerd’ aan, zo was het antwoord op de vraag:”What can art mean to you?” “It can give us peace and happiness”.
De docente stelde de klas ook vragen die dan beantwoord konden worden met 1 woord. Bij de afbeelding van een grote Chinese parade met raketten en ander wapentuig, werd gevraagd:” what does it make us feel, very…..? “Proud!”, werd er in koor geroepen. We hebben trouwens wel bewondering voor de Chinese collega die Engels geeft, de klas is ongeveer 45 leerlingen groot, tel daar onze leerlingen bij op, nog wat teachers in opleiding en je komt als snel aan bijna 70 man. Ze weet de klas aan het werk te zetten en er is snel resultaat.
“Ik denk wel dat we onze leerlingen straks terug op aarde moeten brengen”, zei mrs. M tussen twee lessen door. Onze kinderen en wij zelf trouwens ook werden belaagd door kinderen die met ons op de foto wilden of handtekeningen en email-adressen wilden scoren. Ik vind het prima voor de kinderen, laat mij nog maar even langer zweven.
De tweede les was wiskunde, dat viel even niet mee, er werd geen Engels gesproken. Als leerlingen naar bord liepen om iets op het bord te tekenen, werd er geklapt, heel veilig allemaal. Chayenne was even assistent van de docente, ze mocht een papieren cirkel beet houden. De docente gebruikt een portable versterking, ik denk dat ze bijklust als tourguide. Met zo’n 45 leerlingen in de klas is het misschien geen overbodige luxe. Er heerst niet de rust in de klas die je misschien zou verwachten, de docente gaat gewoon door, er wordt veel gepraat, Just like home….
Na de les liepen we op met onze leerlingen. The BM vroeg Nina hoe zij wist dat het antwoord twee was. “meneer, het antwoord was zeven!’, zei ze met haar ogen rollend. We hadden alleen haar twee opgestoken vingers gezien, niet haar andere hand, maar knap was het.
Gisteren hebben we heel plezierig met principal Zhu gegeten, niet alleen vanwege de Peking eend, die zelfs een nummer en een certificaat had om aan te geven dat hij echt uit Peking was komen vliegen, maar vooral ook omdat we merkten dat onze scholen echt op dezelfde leest geschoeid zijn. In China is het een uitzondering dat docenten het vertrouwen krijgen om te doen wat zij goed achten, meestal wordt er van bovenaf opgelegd wat ze moeten doen. Op de school van principal Zhu is dat niet het geval, zijn school staat desondanks hoog aangeschreven.
The BM heeft net een ontmoeting gehad met de jongen die vorig jaar een kunstwerk voor hem had gemaakt. Gewapend met twee Delftsblauwe klompen, schudde hij de jongen de hand. De jongen kromp ineen, kon geen woord uitbrengen maar reken maar dat vandaag thuis wat te vertellen heeft. “I’ve met The Great Bossman!”. Maar dan in het Chinees natuurlijk. Eigenlijk hetzelfde wat ik iedere avond tegen mijn vrouw zeg.
Onze leerlingen gingen naar hun ‘pleeggezinnen’ om te lunchen, wij vertrokken naar weer een andere sister-school met weer een verse vice-pricipal. Toen we de campus opreden, stond bij de poort een beveiliger stram in de houding, hij salueerde naar ons, dat deed hij alleen bij very honoured guests die ook nog eens distinguished zijn, dus….. Misschien iets voor Arie of Frits, onze conciërges, denk dat ik daar wel aan zou kunnen wennen.
Hier werden we weer uitgebreid en uiterst vriendelijk rondgeleid, zo kennen wij onze Chinezen weer. Ik mocht de serverruimte zien en de computerlokalen, ook was er een lokaal uitgerust met tablets van Lenovo. Ze gebruiken deze vooral voor mooc(Massive open online courses), ze gebruiken deze cursussen voor een soort ‘Flipping the classroom’. De Chinezen denken steeds dat ze achterlopen maar dat valt eigenlijk reuze mee.
Hierna zijn we nog even naar een park geweest en hebben een kleine rondvaart gedaan. Dat deden we in gezelschap van de ouders van Kathy en ‘oom en tante’ die we natuurlijk vorig jaar al hadden ontmoet. We besloten de dag met een diner. Van de ouders en oom en tante kreeg ik een zijden shawl voor mijn vrouw. Scheelt weer souvenirs kopen, hoewel, ik ben waarschijnlijk toch al vervangen door een puppy.

Oh ja, de leerlingen...., daar is het goed mee, ze maken zich op voor allerlei weekenduitstapjes met de families. En wij zijn morgen te vinden in Starbucks, aan een koffie-infuus.

We zijn vermist!

Het is nu, op het moment van schrijven, 8.07 uur en we staan stil op de snelweg. Het is mistig en blijkbaar is het verderop zo mistig dat we niet verder mogen. Nou was het al een flinke busrit maar op deze manier gaat het wel erg lang duren. Vreemd toch dat ze nu zo beschermend zijn terwijl het ‘normale’ verkeer niet geregeld lijkt te zijn. Regelmatig doe ik mijn ogen dicht omdat ik denk dat er een elektrisch scootertje bij ons naar binnen rijdt. In de stad wordt er slechts globaal op de eigen rijbaan gereden, overal zigzaggen scootertjes tussendoor. Toch zien we weinig ongelukken, er wordt dan ook niet hard gereden, dat gaat gewoon echt niet. Principal Zhu, in principe onze chauffeur, rijdt regelmatig slechts 70 op de snelweg, we worden dan links en rechts ingehaald. Het kan dan ook zo maar gebeuren dat een scooter zonder licht je op je eigen baan tegemoet komt. Maar goed, de ouders moeten zich maar vastklampen aan het feit dat we weinig ongelukken zien…
Maandag hebben we een farewell party op school, voor we naar Shanghai gaan, zullen we vergast worden op diverse Chinese optredens. De paniek schoot er pas echt in bij de mededeling van Lily dat er van ons ook wat werd verwacht. Na rijp beraad hebben we besloten dat het de kabouterdans wordt, een goede keuze lijkt me zo, als je voor gek wil staan dan maar meteen goed.
Inmiddels zijn we een uur verder, de kinderen vragen, vol vertrouwen in het oplossend vermogen van de docenten, “meneer, wanneer gaan we verder?’. “Het antwoord dat ik veel kan oplossen behalve de mist, wordt niet grappig gevonden. Vreemd.
Net even buiten de bus geweest, bij het instappen bewoog zich iets achter de chauffeursstoel, het was mrs. Tourguide. Slimme zet, zo volgen we haar in ieder geval zolang we in de bus zitten.
Na 1 uur en drie kwartier zette de bus zich in beweging, blijkbaar was de mist voldoende opgelost. Op de plek waar we stonden, konden we dat niet goed beoordelen aangezien er wat sliertjes mist waren maar niets om over naar huis te schrijven.

Na een paar minuten werd er weer gestopt, plaspauze. Ook als je niet moest, ging je toch, je weet nooit wanneer je nog eens kunt. Het de bleek dé toiletervaring te worden van onze Chinareis. Stel je een lange smalle ruimte voor met allemaal hokjes met deurtjes die slechts tot je middel reiken. Door alle hokjes loopt een goot, heb je de pech dat je in het laatste hokje gehurkt zit, dan stromen de uitwerpselen van alle andere hokjes feestelijk onder je door. Alsof dit nog niet genoeg is, maakte 1 van de mannelijke docenten, ik was het niet, de fout te denken dat je daar ook wel staand, been aan iedere kant van de goot, kon plassen. In het hokje naast hem was een Chinees klaar en stond op. De gezichten 10 cm. van elkaar begon de Chinees, geen spiertjes op het gezicht vertrekkend, weer het een en ander in de broek te hijsen. China, onvergetelijk!
Uiteindelijk kwamen we dan toch in Yangzhou aan, we moesten haasten omdat we aan de late kant waren voor de lunch. Die lunch was heerlijk want eten bereiden dat kunnen ze. Ik zie ook aan onze leerlingen dat er steeds meer geproefd wordt, slippery or not.
We hebben nog niet veel tijd gehad om souvenirs te kopen maar vandaag hadden we er wel even tijd voor. Onze Chinese collega's hadden wat moeite om onze leerlingen 'los te laten' in de straatjes van Yangzhou maar uiteindelijk bleek het angst voor niets. Binnen 20 minuten waren ze weer terug met..... (Let op ouders, spoiler alert)heel veel Chinese waaiers.
Na de Chinese straatjes stond er nog een park inclusief boottocht op het programma, ook dat werd zeer gewaardeerd en tevreden keerden we weer naar Huai'an. De ouders stonden al weer te wachten, het is heerlijk om te zien hoe de Chinese ouders zichtbaar genieten van onze leerlingen. Reken maar dat ze in de watten worden gelegd.
Nog even over de tourguide, waar ze vandaan kwam weten we nog niet maar als bij toverslag was er nog een andere gids, inclusief vlag. Ook zij gaf echter de microfoon aan Kathy en beperkte zich tot het dragen van de vlag. Ze had duidelijk een plan, haar oplossing voor ‘ The Dutch probleem’ was eenvoudig, ze zorgde dat ze zo hard liep dat niemand haar kon inhalen. Helaas voor haar brak de groep daardoor in tweeën en moest The BM de voorste groep tot een halt brengen. Even kwam er op het gezicht van onze oorspronkelijke tourguide een soort van glimlach, alsof ze wilde zeggen:” zie je wel, jou lukt het ook niet”.

On-Chinees

Een kort blogje dit keer, vandaag hebben we onze leerlingen nauwelijks gezien en wie wil nu lezen over de elderly people van De Ring.
Goed eerst vanmorgen dan maar, we werden dit keer pas om 8.15 uur opgehaald, een soort uitslapen dus. Eerst nog een tour door het schoolmuseum met een overzicht van alle principals, ook dit hadden ze mooi gedaan maar ik had genoeg aan mezelf, had hoofdpijn en was misselijk, misschien was die garnaal dan toch door blijven zwemmen. Zeg overigens nooit tegen de Chinezen dat je je niet helemaal lekker voelt, ze wilden me direct naar de schoolarts slepen, ja, die hebben ze gewoon op de campus. En zowel principal Zhu als vertaal-Kathy begonnen aan mijn twee tassen te trekken omdat die natuurlijk veel te zwaar waren. Van Zhu won ik het maar Kathy ging er met mijn tas met uitdeeldingen vandoor. Ja hallo zeg, niet nodig toch, met elderly people bedoelde ik natuurlijk wel The BM en Mrs. M en niet mezelf.
De leerlingen waren tijdens het gevecht met een scheikundepracticum in de weer. Onze leerlingen, goed afgericht door dhr. Jansen, onze toa, spraken schande van de omstandigheden. “Meneer, ik had gewoon mijn shawl nog om, snapt u dat nou?”, zei Ester met gevoel voor dramatiek, de verwondering was in haar ogen te lezen. Blijkbaar was het niet in haar opgekomen om de shawl zelf af te doen. Sophie meldde eerlijk aan een journalist dat het “hier allemaal wel heel simpel was”. Tsja, zo zijn de leerlingen, altijd eerlijk, niet altijd even tactisch.

Na deze les was het weer springtouwtijd, mijn adhd won het van mijn hoofdpijn en ik sprong lekker mee. The BM was vol bewondering, niet voor onze touwspringkunsten maar vooral door het feit dat de Chinese kinderen na een belsignaal massaal naar hun designated spot gingen en zonder toezicht aan hun activiteiten begonnen, kom daar maar eens om in Nederland.
Julius en ik hadden gisteren met een groepje gedia, gediabo…..trucjes uitgehaald met een diabolo en vandaag kwamen twee jongens hun diabolo aan ons geven, als cadeau, we waren verguld. Als een echte roetveegpiet greep ik in de tas en haalde er wat Ring van Putten dingen uit, dat maakte de twee jongens weer blij. Hierna zijn de leerlingen nog wat andere lessen gaan bezoeken en werden wij meegenomen naar een ‘sisterschool’.

Dat was een merkwaardig bezoek, heel on-Chinees. We werden voor het hek van een enorme campus opgewacht, geheel onverwachts gingen we niet eerst de campus op maar werden we meegenomen naar een groot, wat megalomaan gebouw dat van de city planning bleek te zijn. Wat dat met onze ‘sisterschool’ te maken had wist niemand. We werden door het gebouw geleid door een dame met portable versterking, was wel nodig natuurlijk zo met zijn vieren. In het gebouw waren zelfs een soort attracties en 3D-presentaties, dat spraak me dan wel weer aan natuurlijk, ik ben tenslotte The HIT. Zo vlogen we dus ineens op een bewegend platform boven Huai’an. Er werden ongelofelijk veel foto’s van ons gemaakt door een leuke Chinese. Ik denk dat die van mij steeds mislukten want ze moest er steeds meerdere van me maken(!).
Hierna gingen we dan toch eindelijk naar de campus, eenmaal door het hek werden we natuurlijk weer welkom in Huai’an geheten door, voor de verandering, weer een nieuwe vice-principal. We werden het plein opgeleid, er werd naar 4 gebouwen gewezen en voor we het wisten waren ze erg blij dat ze ons ontmoet hadden en zaten we weer in de auto op weg naar het misty forest tree-park of iets van dien aard. Ja, het forest gedeelte, daar moesten we ons dan maar niet te veel van voorstellen want de bomen moesten deels nog geplant worden en om het als forest te ervaren moesten we eigenlijk nog wel wat jaartjes wachten. Misschien was het beter om er maar doorheen te rijden en niet te wandelen, we zouden anders moe worden.

’s Avonds dan toch in pak met boss number one gegeten, veel getoast, schildpad ontweken, niets gegeten dat bewoog en weg waren we weer. Het hoogtepunt van de dag was de dubbele espresso in Starbucks, oh wat mis ik de echte koffie!
Morgen 6.45 uur weg.
O ja, met de kinderen ging het goed, denk ik….