Skip to content

5 november Beijing duck

Vanmorgen was iedereen op tijd bij het ontbijt dat reeds om 6.30 geserveerd werd. We hadden de leerlingen ook op het hart gedrukt om al om elf uur te gaan slapen. Om 23.10 uur werd er bij me aangebeld, Arman, kwam waarschijnlijk even checken of ik wel op tijd in mijn kamer was. Ik kan me niet voorstellen dat hij de kamer ernaast moest hebben waar Daniël zich ophield. Dat was tenslotte verboden. En waarom Demi en Noa, de laatste in een deken gewikkeld, hem vergezelden, was ook een raadsel.

Maar goed, na een busrit van een minuut(!) waren we al op het Tiananmen square. Waar in de wereld vind je al om acht uur ’s morgens een rij met honderden mensen die staan te wachten om het mausoleum van een massamoordenaar te eren? Nou, hier dus. “Chairmain Mao is considered to be a hero”, vertelt Linda ons. We hebben de leerlingen toch maar even verteld dat het net even iets anders in elkaar stak. Het is nooit helemaal duidelijk of de bevolking nou echt niets weet of het voor het gemak maar vergeet.
Op het plein was het druk, op een goede dag kan het een half miljoen Chinezen herbergen, maar in the forbidden city (of palace)was het nog veel drukker. Het geheel is prachtig om te zien maar de leerlingen vonden het op een gegeven moment wel veel van hetzelfde, ze hadden wel een beetje gelijk. Bij het horen van het feit dat de keizer wel 3000 ‘concubines’ had, zag je ze rekenen, ze kwamen uit op een jaar of 10, we moesten natuurlijk wel eerst vertellen wat een concubine was, dat dan weer wel.

Omdat het zo druk is, wordt er veel geduwd en dat begint op den duur wel een beetje vervelend te worden, ook dat je steeds op de foto gezet wordt, is niet altijd prettig. Ik zag dat Fabienne diverse keren ongevraagd onderwerp van een selfie met een Chinees was. Ze haalde haar schouders er maar voor op. Alles is hier trouwens ancient, typical and famous, maar dat zijn we inmiddels wel gewend.

Beijing kan natuurlijk niet verlaten worden zonder dat we ‘famous Beijing duck’ hebben gegeten. Linda vertelde ons dat het een speciale bereidingswijze had, we verwachten rituele handelingen en geheime kruiden en dat het zeven weken onder de grond had liggen rijpen. Maar het kwam er op neer dat zo’n eend een trechter in zijn snavel kreeg en dat er veel eten in de strot werd geduwd. En dat vonden we gewoon zielig. Ook werd er kokend water ingegoten, we hoopten met zijn allen dat het beest dan wel al dood was. “Maar ja jongens”, begon ik nog eens,” in een land waar regelmatig de mensenrechten….”, maar niemand luisterde.

We zitten nu in de bullet-train,, om een uur of half zeven stappen we over op de bus, in tegenstelling tot eerdere berichten schijnt dit ongeveer ook drie uur te duren, we zijn allemaal doodop. Morgen hebben we onze laatste schooldag, dinsdag vertrekken we vroeg naar Shanghai.
22.30 uur, we zijn thuis, het was een flinke rit maar het was het waard.

Trackbacks

Geen Trackbacks

Reacties

Geeft reacties weer als Lineair | Samengevoegd

Karin (KdR) op :

Zou het kunnen zijn dat die (al dode) eend met heet water wordt *be*goten i.p.v. dat er heet water wordt *in*gegoten? Volgens dit recept is dat eerste het geval: https://www.nrc.nl/nieuws/2010/10/08/pekingeend-11952593-a1161987

Karin (KdR) op :

Dat met die ** werkt dus alleen voor hele woorden? Even checken: begoten en *ingegoten*.

Anoniem op :

Nee, was er in, dan werd het vanuit het binnenste gekookt.

Karin (KdR) op :

Zielig ja!

Reactie toevoegen

Woorden vet markeren d.m.v. *woord*, onderstrepen d.m.v _woord_.
Standaad emoticons zoals :-) en ;-) worden geconverteerd naar afbeeldingen.

Om het posten door robots tegen te gaan, gelieve de letters die je in het plaatje ziet over te typen. Je commentaar wordt enkel gepost wanneer de letters overeen komen. Je browser dient cookies te ondersteunen (standaard staat dit aan), of je commentaar kan niet geverifieerd worden.


Form options