Skip to content

3 november De dag dat we allemaal even Justin Bieber waren..

Vanmorgen werden we rond 8.30 uur afgeleverd op de ‘sister school’, omdat het slechts enkele kilometers uit de buurt was, brachten de ouders onze leerlingen naar school. Bij aankomst stonden er nog maar weinig leerlingen maar al snel druppelden ze binnen en konden we beginnen aan, hoewel we dat nog niet wisten, een bijzondere dag.
Deze school heeft sport hoog in het vaandel staan, vorig jaar heb ik deze school ook al bezocht en werden we met hockey flink ingemaakt. In tegenstelling tot vorig jaar zou het bezoek de hele dag duren en werden we eerst meegenomen naar de gym om daarna tegen onze Chinese gastheren en vrouwen eerst een potje te basketballen. De jongens speelden tegen een aantal docenten en de meiden tegen een team van de hockeymeisjes. Van basketbal hadden ze duidelijk minder verstand en onze dames wisten eenvoudig te winnen.
Bij de heren ging het even anders, de ene na de andere driepunter werd er door onze tegenstanders ingelegd. Natuurlijk deed ik mee, houd me maar eens tegen, maar veel verschil maakte het niet. Wij moesten het vooral van Maarten hebben, hij is tenslotte niet voor niets 3 meter 5. Verder viel vooral de slecht conditie van Rico op.
Na de lunch, dit keer met warme friet, kregen we een show. We werden naar een groot auditorium geleid en waren getuige van allerlei optredens. Daarna kregen we nog een aantal aandoenlijke presentaties over allerlei Chinese festivals. Blijkbaar hadden de kinderen de opdracht meegekregen om na de presentatie nog een vraag aan ons te stellen. Na iedere presentatie klonk het: ”This was the speaking, what do you think about China?”. De ene keer wilde ze wat anders weten dan de andere keer maar de vraag was altijd hetzelfde.
Een lerares Engels praatte alles aan elkaar in bijna verstaanbaar Engels en vond het ook tijd om een vraag te stellen, ze wilde weten wat ons favoriete feest was. Nou dat was Sinterklaas, vanwege de cadeaus. “Yes, and they have slaves!”, meende Arman te moeten bijdragen. En omdat de lerares hem niet begreep, ook niet nadat Armand het wel vier keer voor haar herhaald had, sloot ze het geheel maar af. De zwarte pieten discussie sloeg niet aan in China.
Het was de bedoeling dat we nog even met de leerlingen zouden praten en wat er toen ontstond was een aparte ervaring. “Het voelt alsof we Justin Bieber zijn”, zei een van de leerlingen. Ze werden bedolven onder Chinese kinderen die handtekeningen wilde hebben, wilden ‘huggen’ of gewoon dat we een zelfgemaakt cadeautje in ontvangst namen. Ik meende zelfs dat er iemand met een lok haar van Isabeau er vandoor ging maar dat kan ik me natuurlijk ingebeeld hebben. Toen we al bijna weg waren, ontbrak Maarten, hij was door zijn lengte extra in trek en werd overspoeld door de leerlingen als een honingpot met mieren. Hij werd geknuffeld en kinderen hielden zijn benen vast om hem toch vooral niet te hoeven missen.

Over de hockeywedstrijd die nog volgde kunnen we kort zijn, die verloren we. We staan op het punt om naar Beijing af te reizen, ik word over 5 minuten opgehaald.

Trackbacks

Geen Trackbacks

Reacties

Geeft reacties weer als Lineair | Samengevoegd

Rob op :

Mooie belevenis weer, Justin Bart! Mocht je ooit geen orde meer hebben in je lessen -wat ik me natuurlijk niet kan voorstellen- dan hoef je niet te wanhopen. Ik zie in jou een heuse hockeycoach, met petje ...

Reactie toevoegen

Woorden vet markeren d.m.v. *woord*, onderstrepen d.m.v _woord_.
Standaad emoticons zoals :-) en ;-) worden geconverteerd naar afbeeldingen.

Om het posten door robots tegen te gaan, gelieve de letters die je in het plaatje ziet over te typen. Je commentaar wordt enkel gepost wanneer de letters overeen komen. Je browser dient cookies te ondersteunen (standaard staat dit aan), of je commentaar kan niet geverifieerd worden.


Form options