Skip to content

31 oktober Over koude koffie en warm water

Ik geef het toe, ik ben verslaafd, daar kom ik gewoon voor uit, zonder mijn dagelijkse 7 koppen koffie gaat het gewoon niet goed met me. Vorig jaar wist ik dat redelijk goed op te vangen door de koffiemachine met echte bonen in de ontbijtzaal, het koffiezetapparaatje dat mijn vrouw, zorgzaam als ze is, voor mij gekocht had en de dagelijkse afsluiting bij Starbucks. Dit jaar is het anders, ’s morgens is er slechts warme melk waar een paar druppels koffie aan toegevoegd is, ik ben mijn koffiezetapparaat vergeten, Starbucks is dus mijn enige shot dat deze junk naar binnen krijgt.
Vandaag, we moesten dus vroeg op en konden niet ontbijten, werden we verrast met een ontbijt ‘to go’ van McDonald’s. Een vette hap met echte koffie…. Jammer dat er suiker en melk in zat en dat het geheel naar het half warme uitleknat van een blikje mais smaakte. Ik heb het manmoedig opgedronken, een uurtje of wat later werd er gevraagd of ik koffie wilde, en of ik dat wilde…… maar ik moet toch echt leren om eerst even na te denken voor ik antwoord geef. Het koude blikje waarvan de inhoud in de verte wel iets weghad van een soort van koffiesmaak heb ik rillend opgedronken. ’s Avonds zaten we in een heel goed westers restaurant en ik zag mijn kans schoon, ik bestelde een zwembad koffie! Maar ik moet toch echt leren om eerst na te denken, het was koude koffie en dan is zo’n zwembad best veel hoor. De VP vond dat ik het met een blij gezicht moest opdrinken!

Sorry, ik moest het even kwijt zodat jullie niet denken dat het hier een soort vakantie is of zo.
Vandaag dus Nanjingh, net als vorig jaar een museumpje of twee dachten we zo en ruim drie uur rijden. Maar ergens hadden we toch weer iets gemist want onze tour-guide, jawel, daar was ze weer, vertelde dat we naar een ‘amusementpark’ gingen. Even sloeg de schrik me om het hart, denkend aan het gesloten park van vorig jaar, maar het bleek anders te gaan.
Na een kleine drie uur kwamen bij een eco-themepark aan en stond er een nieuwe gids voor ons klaar. Niet dat de oude al opgebruikt was want na een “welcome to China” volgde er weer een hoop gegiechel en een stortvloed aan Chinees dat kort door een docent werd samengevat met: “We are going to a themepark”.
De nieuwe gids leidde ons met zijn vlag naar de eerste attractie, een doolhof. Nou is een groot deel van de lol van een doolhof dat je verdwaalt en semi in paniek rondrent, het volgen van een man met een vlag die je een doolhof in- maar ook weer uit leidt is toch een beetje jammer.
Wij zijn overigens gewend dat als we met onze leerlingen naar een attractiepark gaan, dat ze voor de ingang staan te popelen als een stel koeien dat voor het eerst na de winter de wei in mag en dat we bij het openen van de poort we nog net kunnen roepen dat ze om 4 uur weer bij de bus moeten zijn. De docenten gaan dan vervolgens onder het genot van een kopje koffie(!) op een terrasje zitten en wachten tot de dag voorbij is, tenzij de ouders natuurlijk denken dat we ons verspreiden en opletten dat hun kinderen niet verongelukken, dan doen we dat….
Maar goed, we liepen dus achter de gids aan. Onze leerlingen keken ons enigszins verdwaasd aan, zo van: de borden naar de educatieve achtbanen wijzen naar links en wij gaan rechtdoor! “Tsja jongens”, zeggen wij dan, ”zo werkt dat in China”. Maar dan ineens, als je het niet meer verwacht, word je dan toch losgelaten en mag je op geheel westerse wijze door het park rennen. Je moet natuurlijk niet denken dat je zomaar twee keer achter elkaar in een attractie mag, zelfs als er niemand anders staat te wachten, wat denken die lui wel, eruit en netje weer naar de ingang.
De hondjes, aapjes en twee jonge beertjes die in kooien zaten te wachten op hun optreden werden erg zielig gevonden. “Ja jongens”, zei ik, mij van mijn educatiefste kant willen laten zien, “je kunt natuurlijk niet verwachten dat in een land waar de mensenrechten geregeld geschonden wordt, dat ze goed voor hun beertjes zorgen”. In hun ogen zag je de verwarring. “waar hebtie het nou over, da’s toch zielig, die beertjes!”. En weg waren ze, op naar de volgende achtbaan.
De leerlingen hebben een heerlijke dag gehad en wij eigenlijk ook wel. Arman was blij met zijn verjaardagfeestje, kreeg ook nog een plastic kip en een tulpenpen. Morgen wijken we weer af van het programma, we bezoeken dan een sigarettenfabriek! Dat kwam zo, toen we zondag, compleet doorgereisd door Huai’an reden, werd ons gewezen op een sigarettenfabriek. Young mrs T. of de VP, ik weet niet meer wie, zei toen: “Oh really”. En nu gaan we dus naar de fabriek. Ik denk dat de leerlingen ook meegaan, moet ik nog eens heel hard over nadenken hoe we hier iets educatiefs van kunnen maken. Morgen horen jullie meer.

Trackbacks

Geen Trackbacks

Reacties

Geeft reacties weer als Lineair | Samengevoegd

Anoniem op :

Wat is het een feestje om elke dag te kunnen lezen hoe. Het gaat , wat jullie doen en eten . Zo zijn we er ook een beetje bij .

Anoniem op :

Leuke blog Bart. Heel leuk om te lezen wat jullie allemaal meemaken daar

Anoniem op :

Bij sigaretten hoort toch koffie??? Je kans Bart. Succes!
Veel plezier nog.

Marcel op :

Geweldig Bart. Sterkte met je koffieverslaving. Misschien kunnen jullie volgende keer in Nederland met de Chinezen naar de Coffeeshop ;-)

Karin (KdR) op :

Misschien kan je zorgzame vrouw in het vervolg ook je koffer/koffie inpakken?!

Opa van Noa op :

Wat gaaf om dat elke dag te lezen gelukkig gaat alles goed maar zal blij zij als ik mijn meissie weer kan omhelsen Gr ad

Reactie toevoegen

Woorden vet markeren d.m.v. *woord*, onderstrepen d.m.v _woord_.
Standaad emoticons zoals :-) en ;-) worden geconverteerd naar afbeeldingen.

Om het posten door robots tegen te gaan, gelieve de letters die je in het plaatje ziet over te typen. Je commentaar wordt enkel gepost wanneer de letters overeen komen. Je browser dient cookies te ondersteunen (standaard staat dit aan), of je commentaar kan niet geverifieerd worden.


Form options