Skip to content

30 oktober

Vanmorgen konden we lekker uitslapen, terwijl de Chinese leerlingen al om 7 uur op school zijn voor hun eerste les, kwamen wij op ons gemak om even voor tienen aan. Daar troffen wij onze leerlingen in goede staat aan, een klein heimweetje, hier en daar wat kleine klachten over het eten, te veel te weinig, te bewegelijk maar verder was het allemaal goed gegaan.
De eerste dag begon, zoals gebruikelijk, met een korte rondleiding, dat was het een beetje een haastklus, juist het enige dat de moeite waard was, het écht oude huis van de stichter van de school
was niet open, nou ja, had ik toch al gezien.
De eerste les die we bijwoonden vandaag, een les Engels, was tot in de puntjes verzorgd, alles was uitgeschreven en voorbereid. Stel een klas voor die, zonder onze kinderen, al bestaat uit 55 leerlingen en je snapt dat niet iedereen de aandacht krijgt die nodig is. De manier van lesgeven is voor de docent keihard werken, de leerlingen hoeven slechts af en toe te antwoorden met 1 woord en dat wordt dan erg voorgekauwd. Als ze het niet weten, staat het in de PowerPoint. Toegegeven, bij onze groep is een aantal TTO-leerlingen maar die steken de docenten dan ook naar de kroon. Op de foto’s, knop bovenin, zie je wie er voor de klas een oefening deed.
We, de drie docenten, verbaasden ons over het feit dat de docenten maar twee lessen per dag hebben maar toch tot ’s avonds laat aan het werk zijn. Waarschijnlijk omdat ze de lessen bijna woord voor woord voorbereiden en ook vaak schriften mee naar huis nemen om te corrigeren, vreselijk inefficiënt allemaal. Een simpele overhoor-app als Kahoot of Socrative zou een grote uitkomst zijn. Er valt wat dat betreft veel voor ons te halen.

Na de les kregen we een speciale lunch, patatjes met ketchup, en hoewel ik inmiddels een master op de eetstok genoemd mag worden, leek mijn schone broek als een ware magneet te werken op die patatjes. Behalve patat, kregen we allerlei andere dingen waar een gemiddelde Nederlandse fastfoodjunk blij van wordt. Na afloop bleken toch behoorlijk wat borden onaangeroerd, we zagen een enkeling zelfs de voorkeur geven aan een appel. Later op de dag werd er voorzichtig door onze Chinezen gevraagd of het eten niet lekker was, we hebben het maar op de pubertijd gegooid en dat ze nou eenmaal wat “picky” zijn.

Na de lunch werden we weer even naar de meetingroom geleid voor “to take a rest” en kregen we weer een kop warme groene thee. Maar nog voor de laatste beker was uitgedeeld moesten we al weer naar een nieuwe activiteit, dit gebeurde een aantal maal gek genoeg.
We werden meegenomen naar een aantal art-lessons en de leerlingen mochten zelf stempelsgraveren, lettertekens kalligraferen en waren getuigen van een Chinese jongen die voor ons een drumstel mishandelde. Daarna nog een muziekles bijgewoond, er werden wat instrumenten getoond en kort bespeeld maar het merendeel van de leerlingen zat gewoon passief te zitten. De middag werd, qua lessen, besloten met een Engelse literatuurles, zo nodig met nog minder activiteiten van de leerlingen dan de vorige. Dit zorgde voor veel ‘wegtrekkers’ bij zowel leerlingen als docenten, we hadden de reis nog niet helemaal van ons afgeschud.
Het laatste onderdeel, inmiddels was het al 17.15 uur en de Nederlandse leerlingen konden niet geloven dat er op dit tijdstip überhaupt nog een activiteit was, was een rondleiding door het tech-museum van de school. Dit museum, vol vliegtuigmotoren, raketten, bommen(!) en ander ruimtespul had naar verluid zo’n 1 miljoen euro gekost. Nog voor we goed en wel binnen waren, had Demi al wat reliëfletters van de muur gestoten en was er al een flesje drinken over de vloer en was het museum al wat minder waard.

Na dit museumfeest, werden de leerlingen door hun Chinese ouders opgehaald en afgevoerd, de schrik nog in hun ogen nadat ze gehoord hadden dat we morgen om 6.50 uur naar Nanjing vertrekken.
De docenten hadden nog het welkomstmaal met de ‘number one’ van alle scholen tegoed. Onze Vice Principal (VP)ontpopte zich nog verder als charmeur en kon op zijn minst net zo goed slijmen als The Bossman. Hij maakte grappen aan de lopende band en was ‘very satisfied with our coorporation’ en nodigde de ‘number one’ uit om toch vooral langs te komen.
Young mrs. T. zei nog dat ze af en toe moeite had wanneer onze VP nou serieus was of niet, vanwege zijn salvo’s aan grappen. “Nou”, zei ik, “de meesten van ons lossen dat op door hem gewoon nooit serieus te nemen”. Dat leek haar, begripvol knikkend, dan ook maar de beste oplossing.
Het is nu 23.47 uur en ik bedenk me dat ik al om 6 uur op moet, zonder koffie en ontbijt, trekken wij om 6.30 uur al ten strijde, dan worden we opgehaald. Nou ja, ik heb net bij Starbucks een extra grote cappuccino genomen met een extra shot espresso.

Trackbacks

Geen Trackbacks

Reacties

Geeft reacties weer als Lineair | Samengevoegd

Rob op :

Net onder het genot van verse bonenkoffie je blog gelezen, Bart! Sterk, je typering van ‘the vice’. Helemaal mijn idee ...
Enjoy!

Reactie toevoegen

Woorden vet markeren d.m.v. *woord*, onderstrepen d.m.v _woord_.
Standaad emoticons zoals :-) en ;-) worden geconverteerd naar afbeeldingen.

Om het posten door robots tegen te gaan, gelieve de letters die je in het plaatje ziet over te typen. Je commentaar wordt enkel gepost wanneer de letters overeen komen. Je browser dient cookies te ondersteunen (standaard staat dit aan), of je commentaar kan niet geverifieerd worden.


Form options