Skip to content

De laatste dag in Huai’an

7 november

De dag startte met het tellen van de kinderen, nadat ook Quincy was aangeschoven, was het stel compleet. Slechts 1 was er licht beschadigd, Mischa was door zijn enkel gegaan, maar niets ernstigs. Hij had nog wel moeite gehad om niet afgevoerd te worden naar het ziekenhuis.

Iedereen had het geloof ik wel naar zijn zin gehad, ze zien er allemaal wel wat afgepeigerd uit, ook beginnen er hier en daar wat tekenen van heimwee naar boven te komen maar dat zal morgen wel over zijn, dan gaan we naar Shanghai. Redelijk wat kinderen hebben gisteren heel veel chrysanten gezien, gedeelde smart. Kaleigh was blij met haar theepotje, op de markt aangeschaft, wel afgedongen natuurlijk, als je er twee aanschafte, was het goedkoper. Raad eens wat Quincy krijgt als zij morgen jarig is.

We hebben ook echt geprobeerd om er achter te komen wat ze allemaal hadden gedaan maar op de vraag hoe ze het gehad hadden, was het antwoord steevast: ”Leuk!” of soms ook, “wel leuk”. Aan hun gezichten was af te lezen dat ze het wel meer dan leuk hadden gevonden maar dat ze het gewoon gedoe vinden om die docenten bij te praten. Amoa vroeg in ieder geval of het nou echt niet mogelijk was nog een weekje extra te blijven.

Met z’n allen kregen we een lesje Chinese lettertekens, best leuk maar heel moeilijk. Als je de makkelijke tekens samenvoegt om nieuwe woorden te maken, verdwijnen er streken en lijkt het in niets op de twee afzonderlijke tekens. ’s Middags mochten we de karakters ook nog met grote penselen ‘schrijven’. Ik had het idee dat de leerlingen allemaal wel hun best deden maar niet iedereen was even talentvol zullen we maar zeggen. Hetzelfde kon gezegd worden over de docenten trouwens.
Na deze les gingen de docenten maar weer eens naar een school, een basisschool dit keer. Tot onze verbazing spraken de kinderen zeer verstaanbaar Engels, vaak is het Engels qua woordenschat nog wel oké maar is het slecht verstaanbaar omdat de uitspraak niet in orde is, denk maar aan de ‘dog‘ van Amoa.

De leerlingen gingen tijdens ons bezoek voetballen tegen de Chinezen, zonder mij hebben ze helaas verloren. “De meiden stonden maar een beetje te staan”, klonk het verwijtend.

’s Middags was de ‘farewell party’, het is niet te geloven wat er dan allemaal uit de kast wordt gehaald, complete orkesten en dansgroepen. Ik vrees dat wij op de Ring dat nooit kunnen evenaren. We houden ons maar voor dat zij uit 4000 leerlingen kunnen putten en wij alleen uit De Ring. Na afloop werden we met zijn allen het podium opgevraagd en kregen we een mooi fotoboek. Ik was ook erg blij met mijn luxe geschenkverpakking chrysantenthee.
Snel pakken nu want morgenochtend gaat de wekker om 6 uur voor het vertrek naar Shanghai. In de leerlingenapp maken ze zich zorgen over het gewicht van de koffers en het formaat van een enorme Pikachu. 1 van de koffers woog 37 kg. Gelukkig bleek dat in lbs dus het was de helft minder.

Trackbacks

Geen Trackbacks

Reacties

Geeft reacties weer als Lineair | Samengevoegd

Reactie toevoegen

Woorden vet markeren d.m.v. *woord*, onderstrepen d.m.v _woord_.
Standaad emoticons zoals :-) en ;-) worden geconverteerd naar afbeeldingen.

Om het posten door robots tegen te gaan, gelieve de letters die je in het plaatje ziet over te typen. Je commentaar wordt enkel gepost wanneer de letters overeen komen. Je browser dient cookies te ondersteunen (standaard staat dit aan), of je commentaar kan niet geverifieerd worden.


Form options