Skip to content

“Waarom gaan jullie eigenlijk mee?”

4 november

“Waarom gaan jullie eigenlijk mee?”, vroeg Patrick. Het was geen vraag naar waarom nu juist jullie en niet een stel andere docenten, nee hij bedoelde meer zoiets als, wat is nou exact jullie bijdrage aan deze reis want wij zien jullie toegevoegde waarde niet zo erg.
Kijk, dat hakt er dan even lekker in als dit het eerste is dat hij zegt nadat je hem een prettige verjaardag hebt gewenst. Aan de andere kant snap ik het ook wel weer, even daarvoor had hij gevraagd waar we naar toe gingen en hoe lang die reis dan wel niet ging duren. We wisten wel dat we naar een school gingen maar hoe lang het zou duren wisten we niet en 100% zeker dat de leerlingen mee gingen, waren we ook al niet. Sommige dingen raken nog wel eens ‘lost in translation’ en als we dan drie keer hebben gevraagd wat we gaan doen, hebben we daarna meestal zoiets van, we zien wel waar ze ons mee naar toe nemen, tot nu toe was het steeds een mooie ervaring. Nou ja, uiteindelijk was het niet ver rijden en de leerlingen gingen gewoon mee en het werd een prettige dag. O ja, Patrick, als je dit leest, we nemen je niets kwalijk hoor maar ik zou maar goed op je paspoort letten, als je het kwijt bent, moeten we je helaas achter laten.

Om te beginnen kregen we een interessante rondleiding door een foodfactory, ze maken vooral snacks. Nadat we het hele productieproces hadden gadegeslagen, kregen we een PowerPointpresentatie in het Chinees, het allerbelangrijkste was natuurlijk dat we ook mochten proeven. Na het obligate fotomoment, was het slechts een korte rit naar de school.
Deze school staat bekend om zijn hockey-talenten, het meisjes-team van onder de 15 jaar was zelfs wereldkampioen geworden. Bij aankomst werden we werkelijk allervriendelijkst ontvangen, tijdens de lunch stond er zelfs taart voor Patrick klaar! (Nee, ook dat wisten we niet van tevoren!)

Bij het hockeyveld aangekomen, werden we uitgenodigd om toch vooral ook mee te doen. Na een korte gewenningsperiode, deden we een soort partijtje tegen de meisjes. Even verderop trainden de oudere jongens en het leek ons beter ons tot het meisjesteam te beperken, dat was al moeilijk zat. Sebas is eigenlijk de enige die echt kan hockeyen, de rest, waaronder ikzelf, deed vrolijk mee maar had niet heel veel invloed op het spel. Ik gok dat ik 40 jaar geleden voor het laatst een stick had aangeraakt dus het viel me nog alles mee. (40 jaar! Hoe oud is die man wel niet?)

Het was warm en al snel gutste het zweet waar het maar gutsen kon, gelukkig moesten er toen heel veel groepsfoto’s gemaakt worden, konden we een beetje afkoelen. Ik riep iedereen bij elkaar, dat kwam me overigens op boze blikken te staan van een viertal van onze dames. Quincy, Amoa, Laura en Devoneigh waren namelijk net op weg om individueel met een aantal Hockey-hunks van het mannenteam op de foto te gaan. Dit team bestond overigens niet uit leerlingen maar uit professionele hockeyspelers uit het noorden van het land waar het nu te koud is om te trainen. Dat onze meiden ze interessant vonden, was te begrijpen, ze hadden in ieder geval niet de Chinese variant van het Harry Potterkapsel dat de meeste jongens siert.
Onze ex-rector had nog wel een foto van de hockeyers genomen en terwijl de vier dames, al kijkend op het schermpje van het toestel, bespraken of nr. 16 of toch nr. 25 het aantrekkelijkst was, beet Quincy me nog even toe: “Allemaal uw schuld!”
We werden nog even meegenomen naar het krachthonk, de groep zwermde uit over alle apparaten, de jongens deden hun best om zo zwaar mogelijk te tillen of te duwen. Ik weet niet meer of Fleur of Kaleigh het zei maar naast me klonk: “Tss, jongens, moeten meteen weer laten zien wat ze wel niet kunnen”. Laura en Devoneigh keken, zittend op hun evenwichtsbal, minzaam in het rond. They were definitely not impressed.

Toen dit ook weer was afgehandeld, was het lunchtijd. Zoals gezegd met taart en een papieren kroon voor Patrick, hoe gastvrij kun je zijn.
Voor we de bus ingingen naar onze eigen Highschool, waren onze kinderen nog even langs wat klaslokalen gelopen, ze lieten een filmpje zien waarop de Chinese kinderen schreeuwden van enthousiasme als ze voorbij liepen.
“Zo leuk”, zei Kaleigh, ”Hier ben ik bijzonder maar in Spijkenisse val ik niet op”.
“In Spijkenisse weten ze niet eens dat ik weg ben”, deed Michael nog een duit in het zakje.

Eenmaal weer op de thuisbasis, werden de kinderen met hun Chinese partners verenigd en maakten we ons op voor een Engelse les. Er werd heel veel idioom behandeld maar heel activerend was de les niet. Gelukkig was de tweede les wat actiever, we kregen pingpong-les. Hoewel het zweet weer begon te gutsen, kan ik niet anders zeggen dat dat heel leuk was, de leerlingen deden enthousiast mee. Het was heel leuk totdat de Chinese docent het even tegen me op wilde nemen. Iedere keer dat ik een bals sloeg die hij niet kon terugslaan en dat gebeurde niet heel veel, kreeg ik er minstens drie om mijn oren, bepaald slecht voor mijn ego.

En zo kwam ook deze dag weer aan het eind en maakten we ons op voor het avondeten. Daarover gesproken, op een bepaald moment zei Kaleigh terwijl ze me een filmpje liet zien: “Kijk meneer, dit is Jan-Willem, die gaan we vanavond opeten!”. Op het filmpje liep een levende krab aan een touwtje over de tafel. “Ja”, zei ze, “die bewaren ze in de koelkast, blijft ‘ie lekker vers”. Ze likte nog net niet over haar lippen.

We zien de leerlingen nu twee dagen niet, heb de Beijing-gangers op het hart gedrukt toch vooral geen enthousiaste verhalen te vertellen anders word ik maar jaloers. Wij hebben morgen een dagje voor ons zelf, zondag gaan we naar een wijn-fabriek.
(De weinige foto’s die ik op mijn OneDrive had, zijn nu ook niet meer beschikbaar, Chinese firewall….)

Trackbacks

Geen Trackbacks

Reacties

Geeft reacties weer als Lineair | Samengevoegd

brigitte laban op :

Haha die Patrick, lekker ventje is het hoor.... En even voor de statistieken, nummer 25 was het lekkerst volgens de meisjes :-)

Reactie toevoegen

Woorden vet markeren d.m.v. *woord*, onderstrepen d.m.v _woord_.
Standaad emoticons zoals :-) en ;-) worden geconverteerd naar afbeeldingen.

Om het posten door robots tegen te gaan, gelieve de letters die je in het plaatje ziet over te typen. Je commentaar wordt enkel gepost wanneer de letters overeen komen. Je browser dient cookies te ondersteunen (standaard staat dit aan), of je commentaar kan niet geverifieerd worden.


Form options