Skip to content

De ex-rector

1 november 2016

Vandaag was het dan zo ver, de eerste dag dat The Bossman officieel van zijn nieuw verworven status van Pensionado kon genieten. Nou ja genieten…. daar later meer over.
Het was vroeg opstaan geblazen, we zouden om 7.10 uur opgehaald worden, dat betekende dat om 10 voor zes al de wekker ging en dat we half zeven aan het ontbijt zouden zitten. Bij het restaurant aangekomen ontstond er enige paniek, we sloten zelf maar de toaster en het koffiezetapparaat aan en om 7.10 sharp stonden we in de lobby, 10 minuten later waren we op school, helaas zonder The Pensionado, die had een zeer onrustige nacht achter de rug en besloot een dag aan te sterken in het hotel.
Om 8 uur vertrokken we naar Nanjing, na drie uur rijden, kwamen wij bij het grootste museum van China aan, nou werd dat gisteren ook gezegd van dat museum maar wie zijn wij om er aan te twijfelen. We parkeerden voor een zeer chique hotel, daar konden we nog even naar het toilet. Zo luxe hadden we deze reis nog niet eerder met de broek op de knieën boven een gat gehangen.
Het museum was inderdaad groot en hoewel we een tourguide hadden, twee zelfs, mochten we in ons eigen tempo er door heen wandelen. De Leerlingen namen een sprint en weg waren ze, omdat de ene tourguide zich verplicht voelde toch iets te doen voor zijn geld, beet hij zich in de twee docenten vast. Aangezien het museum over de geschiedenis van Nanjing ging, zagen we ook allerlei voorwerpen uit de oudheid. Gelukkig stonden er dit keer ook bordjes maar net als we die aan het lezen waren, kwam de tourguide naast ons staan en begon hij het bordje hardop voor te lezen. Na een tijdje werd dat knap irritant en zonder het af te spreken, splitsten mrs. V en ik ons op. Nu werden we maar voor de helft van de tijd voorgelezen. Op enig moment zei hij: ”We were intelligent in the early days”. Daar waren we het mee eens. Gedurende onze rondgang door het museum hebben we slechts twee van onze leerlingen gezien maar na afloop stonden ze keurig te wachten, ze hadden meer tijd in de museumshop doorgebracht dan in het museum.
Eerst toch ook nog maar weer even stijlvol naar het toilet en daarna de bus in naar een mountain. Daar hadden we de kinderen al op voorbereid, op de mountain stond een mooie Boeddhistische tempel, we gingen niet echt klimmen natuurlijk maar het werd vast een stevige wandeling. Bij aankomst snapten we het mountain idee niet zo, er was wel een tempel en met een beetje goede wil, konden we nog wel toegeven dat de tempel iets hoger lag dan het pad. Maar goed, de tempel met de reusachtige Boeddha’s bleek desondanks bij de leerlingen in de smaak te vallen.
De tourguide zei keer op keer dat we ook vooral in het park om de tempel waren vanwege de vele Maple leaf trees en dat die zo schitterend van kleur waren………. eind november.
We moesten helaas al weer snel terug, het was nog drie uur rijden naar our hometown. Dat bleken er gelukkig maar twee en een half en voor we het wisten werden de kinderen opgehaald en zaten de docenten weer in een restaurant. Vlees van een schapenkop was een first voor me, niet echt voor herhaling vatbaar overigens. We wilden snel weer terug naar het hotel, we hadden tenslotte al een tijdje niets van onze ex-rector gehoord en het zou toch rot zijn als hij al aan zijn laatste reis was begonnen. Gewapend met bananen, die stoppen zo lekker op, stormden we zijn kamer binnen. Tot onze verbazing zat hij daar vrolijk te keuvelen met Sally en de nieuwe principal!
De beide dames waren hem heerlijk aan het vertroetelen, hadden darmvriendelijke rijst gekookt, eitjes gepeld. “Ja, als ik me morgen nog zo voel”, zei hij en zette een zielig gezicht op, “ga ik nog niet mee hoor”. Nee, me dunkt, hij wil weer vertroeteld worden.
Morgen een schoolday, de docenten bezoeken yet another sisterschool, in ieder geval twee van hen toch…….

Trackbacks

Geen Trackbacks

Reacties

Geeft reacties weer als Lineair | Samengevoegd

Astrid van Houwelingen op :

Haha die arme Ron, heeft hij nu de schapenkop moeten missen en droge rijst moeten eten met een saai eitje.... ga je daarvoor nou naar China :-) Nu maar hopen dat hij zich snel beter voelt. Al is het maar zodat je met zijn drieën onafgesproken kunt opsplitsen en zo de tourguide in de war kunt brengen.

Rob op :

Bart, was het zo'n eitje dat op smaak gebracht wordt met de urine van ....??? Dan zou ik me subiet beter melden, pensionada of niet.
Mooi verhaal weer!

Reactie toevoegen

Woorden vet markeren d.m.v. *woord*, onderstrepen d.m.v _woord_.
Standaad emoticons zoals :-) en ;-) worden geconverteerd naar afbeeldingen.

Om het posten door robots tegen te gaan, gelieve de letters die je in het plaatje ziet over te typen. Je commentaar wordt enkel gepost wanneer de letters overeen komen. Je browser dient cookies te ondersteunen (standaard staat dit aan), of je commentaar kan niet geverifieerd worden.


Form options