Skip to content

Charmant

31 oktober

In China is het nog wel eens chaotisch, het verkeer b.v., veel getoeter, alles rijdt kriskras door elkaar, vooral de vele elektrische scootertjes houden van een spannend leven. Gedurende dag wordt er steeds druk en chaotisch getelefoneerd, we hebben het idee dat alle betrokkenen constant aan het overleggen zijn hoe ze het die Hollanders nog meer naar de zin kunnen maken, tenminste, dat denken we want waarom zou je anders midden in een vertaalzin stoppen om te telefoneren? Het gevolg is dan meestal een wijziging in het programma. Denk je net wat afgesproken te hebben en hebben we dat net aan de leerlingen uitgelegd wat we gaan doen, is het programma al weer veranderd. We zijn het ‘charmant’ gaan noemen. Vandaag was het een heel charmante dag…..
De dag begon helemaal volgens plan, zo arriveerden we allemaal gewoon op school, de een wat vroeger dan de ander, het schijnt namelijk dat de Chinese ouders het zielig vonden om de leerlingen wakker te maken. De leerlingen werden direct van ons weggevoerd, we konden eigenlijk niet eens vragen hoe het gegaan was, zij gingen Chinese lettertekens schilderen en iets met muziek en de drie docenten werden nog maar eens officieel welkom geheten met thee en een knipselboek.
Daarna kregen we een rondleiding over de campus, het meeste hadden we al een keer gezien maar dit keer werden we ook nog meegenomen naar het huis van de stichter van de school, een rijk man die door zijn familie was vermoord omdat hij hun geen geld wilde lenen. Tsja, moet je je geld ook maar niet verspillen aan onderwijs! Na verloop van tijd kwamen we ook onze leerlingen weer tegen, een snelle telling stelde ons gerust, ze waren er allemaal.
Hierna werden we de bus ingeladen en vertrokken we naar de Highschool, zeg maar de bovenbouw van onze uitwisselingsschool. Daar aangekomen was het programma niet een, twee, drie helemaal duidelijk maar we werden voorgesteld aan de principal en er werd weer getelefoneerd. Tot mijn grote blijdschap(*) kwam er uit het niets een jongedame die zich in perfect Engels aan ons voorstelde met: "Hello, I am your tourguide, follow me”. Met een duidelijke missie beende zij weg en ik volgde haar direct, zo ben ik dan ook wel weer. Helaas werd ik na 100 meter teruggeroepen:” just for the children!” Wij gingen met de principal mee, iets principal-achtigs doen, ben vergeten wat…
En toen was het zomaar weer eens tijd om te eten. Ik heb een nieuw tactiek, ik eet zonder bril, ik kan dan nog wel zien of het beweegt maar verder kan ik me dan concentreren op de smaak en zoals dat heet, de mondbeleving. Ik bedoel daarmee de mate van glibberigheid.
Het middagprogramma bestond uit het bezoeken van de vier paviljoenen van de stad, althans zo verkochten we het aan onze leerlingen, het waren 4 musea maar als je dat zegt, schrikt het toch een beetje af. Bij het eerste paviljoen, kregen we een nieuwe tourguide, sprak goed Engels, d.w.z., ze las het verstaanbaar op uit een boek maar was erg zenuwachtig, zo zenuwachtig dat ze op een geven moment moest huilen. Ik zweer het, ik had er niets mee te maken. Ondanks het verstaanbare Engels, was het toch niet helemaal duidelijk wat de aard van het museum nu eigenlijk was, misschien las ze de juiste bladzijde niet voor of liep ze te snel door het gebouw, wie zal het zeggen.
Fleur was vast besloten alle informatie op te zuigen maar beklaagde zich: ”Meneer, snapt u dat nou, ik was heel goed aan het luisteren en ze houdt midden in de zin op en loopt gewoon door!” Het was mij eerlijk gezegd niet zo opgevallen.
Eenmaal weer buiten besloten we dat het een voedselmuseum was geweest omdat er een groot standbeeld stond van een Chinese kool. En ook de plastic gerechten achter vitrines konden we zo beter plaatsen.
Op naar paviljoen twee, eerst nog even telefoneren, toch maar de bus in, of nee, we gaan lopen, of nee, dat is te koud voor die arme stumperds, toch de bus in. Bij het paviljoen werd er weer voorgelezen maar slechts 1 docent deed zijn best om in zijn eentje te doen alsof hij een groep luisterende leerlingen was. Op de tweede verdieping aangekomen, zei de tourguide dat er allerlei interactieve installaties waren om vervolgens droevig te melden dat ze stuk waren. We hadden, gezien de emmers die de lekkage opvingen wel zo’n idee hoe dat kwam.
We denken dat het kwam doordat een leerling even geeuwde want vervolgens werd er getelefoneerd en het programma werd helemaal omgegooid. De resterende twee paviljoenen werden geschrapt, we gingen een boottocht maken en een bezoek brengen aan het science-musuem op de Highschool. Het eerste deel was oorspronkelijk al geschrapt en het tweede deel behoort tot het programma van donderdag, dan zal er weer uitgebreid getelefoneerd worden.
Nadat de trossen los gegooid waren, klonk een stem: “Hello, I am your tourguide”. Daar stond ze, een knappe verschijning, ze sprak zonder papier en verstaanbaar, mijn aandacht had ze. Zo langzamerhand denk ik toch ook wel dat het aan mij ligt want ze had het over een grappig verhaal dat Ping geen toilet had en dat hij daarom in de rivier plaste en dat ze toen een paviljoen voor hem hadden opgericht, een echt paviljoen, geen museum. Ik dacht eerst dat Ping een dynastie was………
Nou ja, de bruggen met authentieke betonnen ornamenten was in ieder geval wel aan ons besteed. En nadat de boot was omgekeerd heeft de tourguide niets meer gezegd en was het inmiddels half vijf geworden. In Nederland is dan de dag wel voorbij maar wij gingen naar het science-paviljoen. Er stond een meneer die zei dat dit, wees naar links, een Rolls-Royce raketmotor was en dat, wees naar rechts, een motor was van Chinese makelij. De leerlingen vonden het in ieder geval echt leuk en voor ze het wisten werden ze door hun ‘Chinezen’ opgehaald.
Wij werden aan tafel verwacht door de principal van de dag. Even waren we bang dat we alleen groenten zouden eten, allerlei interessant uitziende gerechten werden weggestuurd. Het had te maken de gesteldheid van de maag van The Pensionado. Hij heeft daar vanmorgen Chinese medicijnen, zoals die al 3000 jaar worden voorgeschreven, voor gekregen, waarschijnlijk tijgersnorhaar en gestampte rhino-hoorn. Nou ja, hij is toch al met pensioen.
Na afloop met mrs. Virtue, want ze zit steeds in het midden, naar de Starbucks gegaan en de dag was weer voorbij.
Morgen naar Nanjing, zo’n drie uur rijden hier vandaan, ze schijnen er zat paviljoenen te hebben.
(sorry, een beetje lang blog maar misschien lees je het niet, ben je al afgehaakt)

Trackbacks

Geen Trackbacks

Reacties

Geeft reacties weer als Lineair | Samengevoegd

Bianca op :

Ha! Leuk zo'n lange blog Bart (zijn we er toch een beetje bij). Ik blijf erbij ; zet die bril op en word nou gewoon vegetariër - dat ligt gewoon lekker bewegingloos op je bord. En peentjes zijn weer extra goed voor de ogen ;-).
Veel plezier verder!

Joyce op :

Hoi,

ik heb weer ontzettend moeten lachen om je blog. De dingen die jullie meemaken en hoe je dat beschrijft.....erg grappig!

Veel plezier nog en succes zonder bril!

KdR op :

Ik moest zo lachen dat een van mijn zoons mij meende te moeten troosten.

Reactie toevoegen

Woorden vet markeren d.m.v. *woord*, onderstrepen d.m.v _woord_.
Standaad emoticons zoals :-) en ;-) worden geconverteerd naar afbeeldingen.

Om het posten door robots tegen te gaan, gelieve de letters die je in het plaatje ziet over te typen. Je commentaar wordt enkel gepost wanneer de letters overeen komen. Je browser dient cookies te ondersteunen (standaard staat dit aan), of je commentaar kan niet geverifieerd worden.


Form options