Skip to content

We zijn vermist!

Het is nu, op het moment van schrijven, 8.07 uur en we staan stil op de snelweg. Het is mistig en blijkbaar is het verderop zo mistig dat we niet verder mogen. Nou was het al een flinke busrit maar op deze manier gaat het wel erg lang duren. Vreemd toch dat ze nu zo beschermend zijn terwijl het ‘normale’ verkeer niet geregeld lijkt te zijn. Regelmatig doe ik mijn ogen dicht omdat ik denk dat er een elektrisch scootertje bij ons naar binnen rijdt. In de stad wordt er slechts globaal op de eigen rijbaan gereden, overal zigzaggen scootertjes tussendoor. Toch zien we weinig ongelukken, er wordt dan ook niet hard gereden, dat gaat gewoon echt niet. Principal Zhu, in principe onze chauffeur, rijdt regelmatig slechts 70 op de snelweg, we worden dan links en rechts ingehaald. Het kan dan ook zo maar gebeuren dat een scooter zonder licht je op je eigen baan tegemoet komt. Maar goed, de ouders moeten zich maar vastklampen aan het feit dat we weinig ongelukken zien…
Maandag hebben we een farewell party op school, voor we naar Shanghai gaan, zullen we vergast worden op diverse Chinese optredens. De paniek schoot er pas echt in bij de mededeling van Lily dat er van ons ook wat werd verwacht. Na rijp beraad hebben we besloten dat het de kabouterdans wordt, een goede keuze lijkt me zo, als je voor gek wil staan dan maar meteen goed.
Inmiddels zijn we een uur verder, de kinderen vragen, vol vertrouwen in het oplossend vermogen van de docenten, “meneer, wanneer gaan we verder?’. “Het antwoord dat ik veel kan oplossen behalve de mist, wordt niet grappig gevonden. Vreemd.
Net even buiten de bus geweest, bij het instappen bewoog zich iets achter de chauffeursstoel, het was mrs. Tourguide. Slimme zet, zo volgen we haar in ieder geval zolang we in de bus zitten.
Na 1 uur en drie kwartier zette de bus zich in beweging, blijkbaar was de mist voldoende opgelost. Op de plek waar we stonden, konden we dat niet goed beoordelen aangezien er wat sliertjes mist waren maar niets om over naar huis te schrijven.

Na een paar minuten werd er weer gestopt, plaspauze. Ook als je niet moest, ging je toch, je weet nooit wanneer je nog eens kunt. Het de bleek dé toiletervaring te worden van onze Chinareis. Stel je een lange smalle ruimte voor met allemaal hokjes met deurtjes die slechts tot je middel reiken. Door alle hokjes loopt een goot, heb je de pech dat je in het laatste hokje gehurkt zit, dan stromen de uitwerpselen van alle andere hokjes feestelijk onder je door. Alsof dit nog niet genoeg is, maakte 1 van de mannelijke docenten, ik was het niet, de fout te denken dat je daar ook wel staand, been aan iedere kant van de goot, kon plassen. In het hokje naast hem was een Chinees klaar en stond op. De gezichten 10 cm. van elkaar begon de Chinees, geen spiertjes op het gezicht vertrekkend, weer het een en ander in de broek te hijsen. China, onvergetelijk!
Uiteindelijk kwamen we dan toch in Yangzhou aan, we moesten haasten omdat we aan de late kant waren voor de lunch. Die lunch was heerlijk want eten bereiden dat kunnen ze. Ik zie ook aan onze leerlingen dat er steeds meer geproefd wordt, slippery or not.
We hebben nog niet veel tijd gehad om souvenirs te kopen maar vandaag hadden we er wel even tijd voor. Onze Chinese collega's hadden wat moeite om onze leerlingen 'los te laten' in de straatjes van Yangzhou maar uiteindelijk bleek het angst voor niets. Binnen 20 minuten waren ze weer terug met..... (Let op ouders, spoiler alert)heel veel Chinese waaiers.
Na de Chinese straatjes stond er nog een park inclusief boottocht op het programma, ook dat werd zeer gewaardeerd en tevreden keerden we weer naar Huai'an. De ouders stonden al weer te wachten, het is heerlijk om te zien hoe de Chinese ouders zichtbaar genieten van onze leerlingen. Reken maar dat ze in de watten worden gelegd.
Nog even over de tourguide, waar ze vandaan kwam weten we nog niet maar als bij toverslag was er nog een andere gids, inclusief vlag. Ook zij gaf echter de microfoon aan Kathy en beperkte zich tot het dragen van de vlag. Ze had duidelijk een plan, haar oplossing voor ‘ The Dutch probleem’ was eenvoudig, ze zorgde dat ze zo hard liep dat niemand haar kon inhalen. Helaas voor haar brak de groep daardoor in tweeën en moest The BM de voorste groep tot een halt brengen. Even kwam er op het gezicht van onze oorspronkelijke tourguide een soort van glimlach, alsof ze wilde zeggen:” zie je wel, jou lukt het ook niet”.

Trackbacks

Geen Trackbacks

Reacties

Geeft reacties weer als Lineair | Samengevoegd

Geen reacties

Reactie toevoegen

Woorden vet markeren d.m.v. *woord*, onderstrepen d.m.v _woord_.
Standaad emoticons zoals :-) en ;-) worden geconverteerd naar afbeeldingen.

Om het posten door robots tegen te gaan, gelieve de letters die je in het plaatje ziet over te typen. Je commentaar wordt enkel gepost wanneer de letters overeen komen. Je browser dient cookies te ondersteunen (standaard staat dit aan), of je commentaar kan niet geverifieerd worden.


Form options