Skip to content

7 november Shanghai

Eigenlijk zou ik kunnen schrijven, kijk maar bij vorig jaar want deze dag verliep eigenlijk hetzelfde als de laatste dag van vorig jaar. Een afscheid met tranen, een lange busreis, een bezoek aan de Pearl tower en eindelijk, eindelijk, shoppingtime!
De leerlingen zijn moe maar om toch nog wat nachtelijk gedrentel te voorkomen, schrijf ik dit stukje op de gang.
Eerst verschijnen Daniël en Jaïr, schrikken en gaan snel weer de kamer in, even een toespraakje en een gemeend welterusten. Twee nieuwe gezichten, Maarten en Rico, die spotten me en lossen en het beter op, zij komen met: “Meneer, nog even een vraag, hoe laat moesten we nou precies op?”.
Vergeetachtige jongens toch, het is ze net omstandig uitgelegd, toch nog maar even uitgelegd.
Ik denk wel dat het tijd wordt om naar huis te gaan, ze zijn toe aan de broodjes pindakaas en hun eigen bedje. Maar het waren elf mooie dagen.

6 november De laatste schooldag

Nog een beetje moe van het hele gebeuren in het weekend, stonden we om 7.25 uur voor de lift, klaar voor ons ritje naar de school. Op dat moment kreeg ik een mailtje, omdat we wel moe zouden zijn, werden we pas om 9 uur opgehaald, wat denk je daar van? Nou, wat we werkelijk dachten hebben we maar niet gezegd, we waren inderdaad nog best moe en hadden een uurtje extra slaap best kunnen gebruiken. Ga door met lezen van "6 november De laatste schooldag"

5 november Beijing duck

Vanmorgen was iedereen op tijd bij het ontbijt dat reeds om 6.30 geserveerd werd. We hadden de leerlingen ook op het hart gedrukt om al om elf uur te gaan slapen. Om 23.10 uur werd er bij me aangebeld, Arman, kwam waarschijnlijk even checken of ik wel op tijd in mijn kamer was. Ik kan me niet voorstellen dat hij de kamer ernaast moest hebben waar Daniël zich ophield. Dat was tenslotte verboden. En waarom Demi en Noa, de laatste in een deken gewikkeld, hem vergezelden, was ook een raadsel.

Ga door met lezen van "5 november Beijing duck"

4 november in Beijing

Vanmorgen werden we even voor zevenen gewekt, we naderden Beijing en over een kwartier zouden de toiletten sluiten. Openbare toiletten zijn in China nooit echt een feestje maar in een trein zeker niet. Nou ja, snel opgestaan en het er toch maar op gewaagd, een dagje ongewassen Beijing lag in het verschiet.
Ons eerste doel was The great wall, oorspronkelijk meer dan 6000 km lang. Linda, onze nieuwe gids, vertelde dat het niet alleen het grootste bouwwerk was maar tevens ook de grootste begraafplaats ter wereld. Toen China nog maar zo’n vijf miljoen mensen telde, werkten er 1 miljoen mensen aan de muur, veel van de arbeiders die stierven door het zware werk werden bij of zelfs in de muur begraven. Het was een indrukwekkend schouwspel en een flinke klim. We vroegen ons wel af of alle leerlingen wel het bijzondere ervan begrepen, er was soms meer aandacht voor de Subway en de souvenirshops, vooral voor Maarten leek het scoren van een ‘kek hoedje’ soms belangrijker dan de muur. Na een gesprek over 9000 km vliegen en ons eigenlijke doel stonden de neuzen weer de goede kant op en werd er goed opgelet als Linda weer wat vertelde.

Ga door met lezen van "4 november in Beijing"

Nachttrein naar Beijing

Het is nu 22.10 uur, we zitten met zijn allen in de nachttrein naar Beijing, we hebben net flink lopen stressen. We waren in principe ruim op tijd maar nadat ook eindelijk Maarten was gearriveerd, vertrok de bus om onverklaarbare reden niet. Toen we uiteindelijk toch vertrokken, stond daar ineens onze eigen gids, vanwege haar kapsel noemen we haar liefkozend onze ‘playmobil-guide’.
Ze deelde allemaal dezelfde petjes uit, fijn, ik heb altijd al tot zo’n groep Chinezen willen horen. We kregen ook haar nummer, konden we bellen als we verdwaald waren, ik hoop dan wel dat ze gisterenavond alle mogelijke scenario’s al in het Engels heeft voorbereid anders zien jullie ons waarschijnlijk nooit meer terug.

De VP dacht slim te wezen door in ons hotel bij de balie te melden dat we er even niet waren. Dat viel nog niet mee.
“You check out now?” Er ontstond enige paniek.
“Oh no”, the VP said. “I thought I’m telling you dit even, so you don’t think we’re dead or something”.
“You dead?” De ogen van de baliemedewerkster werden groter en keken hem niet begrijpend aan.
“No, I am very much alive, but….”.
Op dat moment greep The Young One (TYO)in met Google translate. Ik dacht terug aan twee jaar geleden toen we een biertje in de lobby wilden bestellen….
“This is toch een international hotel?”, wilde de VP nog even zijn gelijk halen maar hij werd zachtjes door de TYO naar buiten geleid.

Inmiddels hebben we ons geïnstalleerd in onze slaapcoupé en zitten de leerlingen en rijtuigje verder, lekker rustig wel. (Foto’s komen als we weer terug zijn in Huai’an)


3 november De dag dat we allemaal even Justin Bieber waren..

Vanmorgen werden we rond 8.30 uur afgeleverd op de ‘sister school’, omdat het slechts enkele kilometers uit de buurt was, brachten de ouders onze leerlingen naar school. Bij aankomst stonden er nog maar weinig leerlingen maar al snel druppelden ze binnen en konden we beginnen aan, hoewel we dat nog niet wisten, een bijzondere dag.
Deze school heeft sport hoog in het vaandel staan, vorig jaar heb ik deze school ook al bezocht en werden we met hockey flink ingemaakt. In tegenstelling tot vorig jaar zou het bezoek de hele dag duren en werden we eerst meegenomen naar de gym om daarna tegen onze Chinese gastheren en vrouwen eerst een potje te basketballen. De jongens speelden tegen een aantal docenten en de meiden tegen een team van de hockeymeisjes. Van basketbal hadden ze duidelijk minder verstand en onze dames wisten eenvoudig te winnen.
Ga door met lezen van "3 november De dag dat we allemaal even Justin Bieber waren.."

2 November Een ‘kekke’ dag

Het was vanmorgen weer vroeg dag, nou ja, niet voor iedereen, want de VP had zich ernstig verslapen, terwijl The Young One en ikzelf netjes op tijd voor de lift stonden te wachten, ontbrak van de VP elk spoor. We besloten even op de deur te kloppen, er werd open gedaan door iemand die met harige beentjes onder zijn slaap-T-shirt de slaap uit zijn ogen wreef. “Verslapen”, zei hij. “Joh, is het echt?”, zeiden wij. Terwijl wij beneden alvast de verontschuldigingen aanboden kleedde hij zich snel aan, gelukkig hoefde hij zijn haren niet te kammen, dat scheelt.
Ga door met lezen van "2 November Een ‘kekke’ dag"

1 november We hebben er tabak van

Vanmorgen dus de sigarettenfabriek, zonder kinderen overigens, die deden hele educatieve dingen zoals een math-lesson and some experiments.
Wij, de docenten, daarentegen werden meegenomen naar de fabriek die een kilometer verderop stond, per auto natuurlijk want de Chinezen dragen buiten mondkapjes en dan is het zielig als ze dat voor niets doen.
We wilden toch nog even weten wat nu precies de link was met school. “They hand out scholarships to students and teachers”. Op de grappig bedoelde vraag of ze dan wel het roken moesten promoten onder de leerlingen werd niet ingegaan. Nou ja, wíj vonden het wel grappig.
Gek genoeg was de rondleiding best interessant, het productieproces was grotendeels geautomatiseerd, er reden een soort kleine robotvorkheftrucks rond en zelfs het uitpakken van de dozen met tabak werd door robots gedaan. In de hal dwarrelde best wel wat tabaksstof rond maar hier was er dan niemand die een mondkapje droeg, zeker nooit van stoflongen gehoord.
Na afloop schonken we, dankbaar als we waren, een Hollandse kalender aan de directeur. Bij het instappen zagen we nog net dat hij de kalender lachend aan een medewerker gaf. “Hier, hang maar op het toilet…….. voor als het toiletpapier op is”.
Ga door met lezen van "1 november We hebben er tabak van"

31 oktober Over koude koffie en warm water

Ik geef het toe, ik ben verslaafd, daar kom ik gewoon voor uit, zonder mijn dagelijkse 7 koppen koffie gaat het gewoon niet goed met me. Vorig jaar wist ik dat redelijk goed op te vangen door de koffiemachine met echte bonen in de ontbijtzaal, het koffiezetapparaatje dat mijn vrouw, zorgzaam als ze is, voor mij gekocht had en de dagelijkse afsluiting bij Starbucks. Dit jaar is het anders, ’s morgens is er slechts warme melk waar een paar druppels koffie aan toegevoegd is, ik ben mijn koffiezetapparaat vergeten, Starbucks is dus mijn enige shot dat deze junk naar binnen krijgt.
Vandaag, we moesten dus vroeg op en konden niet ontbijten, werden we verrast met een ontbijt ‘to go’ van McDonald’s. Een vette hap met echte koffie…. Jammer dat er suiker en melk in zat en dat het geheel naar het half warme uitleknat van een blikje mais smaakte. Ik heb het manmoedig opgedronken, een uurtje of wat later werd er gevraagd of ik koffie wilde, en of ik dat wilde…… maar ik moet toch echt leren om eerst even na te denken voor ik antwoord geef. Het koude blikje waarvan de inhoud in de verte wel iets weghad van een soort van koffiesmaak heb ik rillend opgedronken. ’s Avonds zaten we in een heel goed westers restaurant en ik zag mijn kans schoon, ik bestelde een zwembad koffie! Maar ik moet toch echt leren om eerst na te denken, het was koude koffie en dan is zo’n zwembad best veel hoor. De VP vond dat ik het met een blij gezicht moest opdrinken!

Ga door met lezen van "31 oktober Over koude koffie en warm water"

30 oktober

Vanmorgen konden we lekker uitslapen, terwijl de Chinese leerlingen al om 7 uur op school zijn voor hun eerste les, kwamen wij op ons gemak om even voor tienen aan. Daar troffen wij onze leerlingen in goede staat aan, een klein heimweetje, hier en daar wat kleine klachten over het eten, te veel te weinig, te bewegelijk maar verder was het allemaal goed gegaan.
De eerste dag begon, zoals gebruikelijk, met een korte rondleiding, dat was het een beetje een haastklus, juist het enige dat de moeite waard was, het écht oude huis van de stichter van de school
was niet open, nou ja, had ik toch al gezien.
Ga door met lezen van "30 oktober"

Zondag 29 oktober

Op het moment van schrijven is het hier nu 14.00 uur, 7 uur later dan in Nederland en we vechten met zijn allen tegen de slaap. Een aantal leerlingen heeft het gevecht verloren.
Een half uur geleden zaten we nog heerlijk aan tafel en vonden we het eten weer ‘superb and delicous’ ook al hadden we geen flauw idee hoe je krab met stokjes eet. Zo op het eerste oog komen Daniël en Jaïr straks wat magerder weer thuis, ze lieten redelijk wat gerechten aan zich voorbij gaan.
Onze vice-principal maakt veel grapjes met de Chinese vrouwelijke rector, ze lijkt het te waarderen. Dat is goed want ons contract met de school loopt dit jaar af, ‘take one for the team Jeroen!”.
De vliegreis verliep prima, iedereen was op tijd op Schiphol, alleen Isabeau had een koffer met bijna 4 kg te veel. “Ja, wist ik wel maar mijn vader zei dat het niet gaf”. Nou ja, daar waren ze het bij de KLM niet mee eens. Na wat overpak- en schuifwerk kon de koffer alsnog mee.

In het vliegtuig werd ook wijn geschonken, niet aan onze kinderen natuurlijk maar wel aan een Nederlandse medereiziger die daar bepaald niet tegen kon. Flink beschonken en wachtend bij het toilet sprak hij met dubbele tong tegen onze leerlingen. Pas later hoorde ik dat hij allerlei seksueel getinte opmerkingen maakte en over Astrid, de nieuwe mrs. Thatcher, sprak dat hij daar wel eens de “dance with no pants” mee wilde doen. Zijn mijn woorden, hij drukte zich iets anders uit.
Ik besloot om dit maar eens aan de stewardess te gaan melden. Terwijl ik naar haar op zoek was, kwam hij echter zelf aanwaggelen, dorst had hij! Ik besloot van de gelegenheid gebruik te maken om hem aan te spreken. Terwijl hij manmoedige pogingen deed om een fles water die hij uit de keuken had gesnaaid, want DORST, naar binnen te gieten, onderhield ik hem over zijn gedrag. Hij was het met me eens dat dat niet kon en hij beloofde me, ondertussen meer water over zijn kin en trui aan het gieten dan dat hij daadwerkelijk binnen kreeg, braaf weer op zijn stoel te gaan zitten. Letterlijk en figuurlijk droop hij af.
Het viel niet mee om het een en ander nog eens op beschaafde wijze aan de Engelstalige stewardess uit te leggen.
Vorig jaar hadden we Laura die haar schoenen in het vliegtuig laten liggen, dit jaar was het Mees, die in paniek terug rende naar het reeds verlaten vliegtuig, haar paspoort lag nog binnen. Zelf mocht ze niet meer naar binnen maar een vriendelijke stewardess had het voor haar meegenomen.

We moeten nog een flink eind rijden, tegen de avond zijn we er. We werden net even aangehouden bij een wegversperring, Een wat chagrijnig aandoende politiebeambte stapte naar binnen, maakte een foto van ons en ging zonder verder iets te zeggen weer weg. Had ik nog niet meegemaakt.

*update
Het is nu bijna 22.30 uur en na de Starbucks gaat het weer wat beter met ons, we zijn nu toch al zo’n 32 uur op en onderweg, geloof me dat hakt er in.
WhatsApp lijkt te zijn afgesloten door de Big Chinese Firewall(BCF), het lijkt er op dat de communicatie met het thuisfront dus vooral via het blog gaat lopen. Foto’s uploaden lijkt dit jaar beter te lukken,

China 2017 over communicatie.....

Dit jaar zou het allemaal anders gaan, nee ik bedoel niet de twee nieuwe slachtoffers die ik 'meeneem', The Boss man en mrs. Thatcher heb ik vervangen door nieuwe collega's, met allerlei frisse eigenschappen die ik belachelijk kan maken(lees vooral eens terug). Nee, ik doel op de aanvraag van onze visa.

Wie mijn eerdere blogs gelezen heeft, zal er niet vreemd van opkijken maar de afgelopen weken heb ik me toch nog weer kunnen verbazen hoe de Chinezen bepaalde zaken aanpakken.
Het begon eigenlijk allemaal met de visumaanvragen, een proces waar je echt even goed voor moet gaan zitten. Zelfs er over lezen is al vermoeiend.
Om te beginnen heb je het aanvraagformulier, dat moet met hoofdletters ingevuld worden en natuurlijk getypt. Je moet erop verklaren dat je geen midsdadiger bent of een terrorist in opleiding, je hebt een foto met witte achtergrond nodig. De plaatselijke fotograaf wilde dat best even voor €17,50 doen, waarschijnlijk Chinese voorouders. Verder hadden we een brief van de rector nodig waarin hij verklaart dat hij garant staat voor de eventuele gemaakte schade aan of in China. Dat was niet zo'n probleem, ik weet waar zijn stempel met zijn handtekening wordt opgeborgen.

Ook moesten we een brief hebben met de uitnodiging van de Chinese school, op officieel papier, inclusief stempels. Dit jaar hadden we de brief snel binnen maar de Chinese ambassade had aanvullende eisen... Na herhaaldelijke maar vergeefse verzoeken om de juiste brief, besloot ik de brief dan maar te vervalsen, na enig Photoshopwerk had ik een niet onaardige brief gecreëerd. Maar het blijft toch China hè, toch maar niet gebruikt dus, de tijd begon te dringen. En toen was daar ineens een teken van leven. Excuses maar nieuwe telefoon en geen whatsapp meer te vinden in de appstore en computer was gecrasht en de Chinese firewall wilde niet meewerken en wat voor brief ik nou eigenlijk toch nodig had. Nou ja, uitgelegd dat ik niets wilde maar dat de ambassade van alles nodig had. De volgende dag had ik hem binnen. Alles opgestuurd naar de ambassade die het wel erg vervelend vond maar ze hadden nu ook een bewijs van inschrijving van de leerlingen nodig en een verklaring dat we, de docenten, echt wel op De Ring werkten en hoeveel ze wel niet verdienden( "Wat, zo weing?!?""). Stempel van de rector maar weer opgezocht maar daar kwam nog een aanvullende eis, dat we wel ook toestemming van de ouders nodig hadden en doe dan ook maar scans van hun paspoorten erbij. Kunt u deze ouders nog een keer sturen want te donker. Oh, indien er een ouder overleden is, hebben we een kopie van de overlijdensakte nodig (echt waar!).

Nou om een lang verhaal nog wat langer te maken, we hebben ze hoor, wel moesten we nog kopieën van de visa in de paspoorten naar de school in China sturen, iets met de geheime dienst of zo. Het verdient sowieso altijd aanbeveling om schoon ondergoed aan te trekken als je naar China gaat, de douanecontrole is soms erg 'diepgravend' (#metoo).

Toch heb ik er weer zin in, het wordt vast fantastisch!

Shanghai

8 november

Vanmorgen werden er tranen geplengd, door de Chinese ouders, de Chinese leerlingen en door onze eigen leerlingen. En dan weet je dat het goed is, dat we in de afgelopen week ervaringen hebben opgedaan die de leerlingen nog jaren kunnen koesteren, dat geldt natuurlijk ook voor onszelf. We gaan deze groep leerlingen dan ook gebruiken om een nieuwe groep leerlingen te werven, dat moet zeker lukken, ze zijn nog helemaal vol van wat ze allemaal hebben meegemaakt.

Eigenlijk zouden we, op speciaal verzoek van de Chinezen, de volgende uitwisseling pas in oktober volgend jaar hebben, dat kwam de Chinezen beter uit. Flexibel als we waren, gingen we daar natuurlijk in mee. Maar ja, plannen kunnen hier nog wel eens wijzigen, in maart komt er dus toch een groep Chinezen eerst naar Nederland.

In shanghai was het prachtig, we konden even shoppen, we hebben de Pearl Tower bezocht en een rondvaart gemaakt in de avond, de skyline was werkelijk prachtig. Als ik niet zo moe zou zijn, had ik nog prachtige verhalen kunnen vertellen over de gids, die de eerste regel van het handboek van de gidselaarij maar niet onder de knie kreeg, namelijk: ”Kijk af en toe eens om of iedereen er nog is”. Of over het feit dat ik wel 5 keer naar beneden moest om 17 boardingpasses te printen maar helaas, over 6 uur moet ik al weer op.

Het was weer een prachtige reis en donderdag sta ik het eerst uur weer gewoon voor de klas.De foto's van 8 november vind je hier.

De laatste dag in Huai’an

7 november

De dag startte met het tellen van de kinderen, nadat ook Quincy was aangeschoven, was het stel compleet. Slechts 1 was er licht beschadigd, Mischa was door zijn enkel gegaan, maar niets ernstigs. Hij had nog wel moeite gehad om niet afgevoerd te worden naar het ziekenhuis.

Iedereen had het geloof ik wel naar zijn zin gehad, ze zien er allemaal wel wat afgepeigerd uit, ook beginnen er hier en daar wat tekenen van heimwee naar boven te komen maar dat zal morgen wel over zijn, dan gaan we naar Shanghai. Redelijk wat kinderen hebben gisteren heel veel chrysanten gezien, gedeelde smart. Kaleigh was blij met haar theepotje, op de markt aangeschaft, wel afgedongen natuurlijk, als je er twee aanschafte, was het goedkoper. Raad eens wat Quincy krijgt als zij morgen jarig is.

We hebben ook echt geprobeerd om er achter te komen wat ze allemaal hadden gedaan maar op de vraag hoe ze het gehad hadden, was het antwoord steevast: ”Leuk!” of soms ook, “wel leuk”. Aan hun gezichten was af te lezen dat ze het wel meer dan leuk hadden gevonden maar dat ze het gewoon gedoe vinden om die docenten bij te praten. Amoa vroeg in ieder geval of het nou echt niet mogelijk was nog een weekje extra te blijven.

Met z’n allen kregen we een lesje Chinese lettertekens, best leuk maar heel moeilijk. Als je de makkelijke tekens samenvoegt om nieuwe woorden te maken, verdwijnen er streken en lijkt het in niets op de twee afzonderlijke tekens. ’s Middags mochten we de karakters ook nog met grote penselen ‘schrijven’. Ik had het idee dat de leerlingen allemaal wel hun best deden maar niet iedereen was even talentvol zullen we maar zeggen. Hetzelfde kon gezegd worden over de docenten trouwens.
Na deze les gingen de docenten maar weer eens naar een school, een basisschool dit keer. Tot onze verbazing spraken de kinderen zeer verstaanbaar Engels, vaak is het Engels qua woordenschat nog wel oké maar is het slecht verstaanbaar omdat de uitspraak niet in orde is, denk maar aan de ‘dog‘ van Amoa.

De leerlingen gingen tijdens ons bezoek voetballen tegen de Chinezen, zonder mij hebben ze helaas verloren. “De meiden stonden maar een beetje te staan”, klonk het verwijtend.

’s Middags was de ‘farewell party’, het is niet te geloven wat er dan allemaal uit de kast wordt gehaald, complete orkesten en dansgroepen. Ik vrees dat wij op de Ring dat nooit kunnen evenaren. We houden ons maar voor dat zij uit 4000 leerlingen kunnen putten en wij alleen uit De Ring. Na afloop werden we met zijn allen het podium opgevraagd en kregen we een mooi fotoboek. Ik was ook erg blij met mijn luxe geschenkverpakking chrysantenthee.
Snel pakken nu want morgenochtend gaat de wekker om 6 uur voor het vertrek naar Shanghai. In de leerlingenapp maken ze zich zorgen over het gewicht van de koffers en het formaat van een enorme Pikachu. 1 van de koffers woog 37 kg. Gelukkig bleek dat in lbs dus het was de helft minder.

Wijn en Chrysanten, véél Chrysanten!

6 november

“Ik weet niet wat jullie komen doen maar welkom”, was het eerste dat onze tolk tegen ons zei toen we bij de winefactory aankwamen. Kijk, dat is nog eens een binnenkomer. Maar ze bedoelde het geloof ik verder wel goed. Het was iemand die redelijk goed Engels sprak en aan 1 vraag genoeg had om de hele tour te vullen.

Persoonlijk ken ik maar twee soorten wijn: vieze en héle vieze, vandaag heb ik er toch nog maar een categorie bij verzonnen maar daarover later meer.
Eenmaal door de poort stapten we uit, een zeer penetrante geur vulde onze neusgaten, ik ben geen kenner maar dit rook niet naar wijn! We stonden op een zeer groot plein met een centraal ding, ik denk dat het nog het meest op een 5 meter hoge bronzen krantenbak leek. Onze tourguide, met portable geluidsinstallatie zodat ze over het gezelschap van drie kon uitkomen, vertelde wat in het Chinees, dat werd weer vertaald door de tolk die er veel meer woorden aan besteedde en er volgens ons er van alles bij verzon. Zoals gewoonlijk ging het over inspiratie en zo, dat het een ‘symbol for inspiration, coöperation and so on was’. Daarna werden we in een busje geladen en reden we naar de productiehal.

De stank was zo nodig nog erger en er werd uitgelegd dat er allemaal ‘rice, sticky rice en weed, reed of beet’, ze wist het eigenlijk ook niet zo, lag te fermenteren. Een van de werknemers tapte wat helder vocht af uit een grote ketel en wij mochten ook wat proeven. Nog niet gewaarschuwd door de ex-rector die eerst een nipje nam, nam ik een ferme slok, zo van, wat kan mij het schelen. Het goedje brandde in mijn keel, geen wonder, ik had net met 72% alcohol een flink gat in mijn slokdarm geslagen.
Chinese wijn is dus geen wijn maar meer een soort likeur, vandaar de derde categorie.

Hierna naar de opslagruimtes waar miljoenen liters van het vocht nog veel lekkerder(!) aan het worden waren. We kregen weer een klein glaasje, dit zou véél zachter zijn. Wat mij betreft is 68% alcohol nog steeds bruikbaar als afbijtmiddel. We kregen ook nog een rondleiding door een expositie-ruimte die nog verre van af was maar al wel gedeeltelijk ingericht met allerhande gezellige bruiloftsdingen. Want, zo was de redenatie, door de ricewine werd iedereen losser, daar komen bruiloften van en dan wilde het bedrijf er yuans aan verdienen. Maar ik kan het natuurlijk altijd verkeerd begrepen hebben…..

Toch kwam de wijn nog wel van pas, we aten in de kantine van het bedrijf, het was zo’n maaltijd waarvan je dan eigenlijk niet weet of het eten wel dood is. Een flinke slok doodt dan al het leven.

Gelukkig was er ook een middagprogramma. We reden in krap anderhalf uur naar het ‘White horse forest park lake’. Nou spreken de woorden forest en park elkaar wel een beetje tegen maar we waren toch benieuwd, vooral naar het White horse gedeelte.
Bij aankomst bleek de rest van Huai’an hetzelfde idee te hebben. Parkeren werd even moeilijk maar uiteindelijk vonden we een plaatsje in de berm. We zagen metershoge witte paarden van beton, hoe groter hoe beter denken ze hier.
Bij het wachten op de kaartjes stonden we al weer tig keer op de foto, ik deed mijn zonnebril maar op, je kunt je verschuilen en het staat cool, wat wil je nog meer. In het park dat écht geen forest was, werd nog hard gewerkt aan de aanplant, diverse vrouwen ploeterden op hun hurken om de jonge aanplant een plaatsje te geven. Plaggen gras lagen schots en scheef om bultjes aarde heen gevouwen. Ook waren er chrysanten, véél chrysanten, ja, dus echt heel veel chrysanten. In de grote kas stonden inderdaad ook nog veel meer chrysanten, het enige verschil was dat er nu allerlei Chinezen tussen de chrysanten zaten die, olijk als dat was, of leek, door families op de foto gezet worden. Tenzij ze ons natuurlijk eerder zagen, dan gingen wij met voorrang op de foto.

Ineens werd het me duidelijk, ik was in een soort intratuin-hel beland met alleen maar chrysanten! Had ik al gezegd dat het echt heel veel chrysanten waren? O ja, en toen we de kas uitkwamen allemaal plastic beelden van smurfen en een enorme transformer, maar dat was logisch……

In Huai’an gingen we iets speciaals eten, Hot Pot. Je krijgt dan een pot kokend water voor je en daar kook je dan vlees in en Tofu, veel Tofu, niet zo veel als de chrysanten maar toch best veel Tofu en daar houd ik eigenlijk niet zo van, van Tofu. En het gekke is, als ze dan vragen of je Tofu wilt hebben, wil je nee zeggen maar na een soort kortsluiting in je hersenen blijk je dan toch ja gezegd te hebben en ligt er veel Tofu in je Hot Pot te borrelen. Vanmiddag had ik dat ook al met de krab en de Puffer Fish.
Over eten gesproken, van de leerlingen horen we niet veel maar Amoa dacht dat ze hond gegeten had, ze was helemaal van streek. Gelukkig bleek het niet zo te zijn, in China ligt de uitspraak van ‘dog’ en ‘duck’ erg dicht bij elkaar.

Bij de Starbucks hadden we dan wel weer een prettig momentje, we hoefden niets te bestellen, ze wisten al direct wat we nodig hadden, 3 maal cappuccino met een ‘extra shot’.